กรีนเทอร์เรอร์

• ขนาดโตเต็มที่: 30 ซม. SL
• ขนาดตู้ปลา: 150 × 45 ซม.
• อุณหภูมิ: 20–24 °C
• ค่า pH: 6.5–8.0
• ความกระด้าง (GH): 5–25 dGH

กรีนเทอร์เรอร์ (Andinoacara rivulatus) เป็นปลาหมอสีขนาดใหญ่จากตอนเหนือสุดของเปรูและลุ่มน้ำชายฝั่งทางตะวันตกของเอกวาดอร์ โดยทั่วไปเป็นปลาดุและหวงถิ่น จึงควรเลี้ยงเดี่ยวหรือเลี้ยงเป็นคู่ที่จับคู่กันแล้ว เว้นแต่ตู้จะใหญ่มาก ตัวผู้โตกว่าตัวเมียอย่างเห็นได้ชัดและจะมีโหนกหัวเมื่อโตเต็มวัย ปลาจากทางเหนือสุดของแหล่งกระจายพันธุ์อาจเป็นปลาอีกชนิดหนึ่ง

• ความยาวมาตรฐาน: 30 ซม. SL
• ขนาดพื้นตู้: 150 × 45 ซม.
• ปริมาตร: ประมาณ 304 ลิตร

ตู้ปลาต้องมีขนาดพื้นตู้อย่างน้อย 150 × 45 ซม.

• อุณหภูมิ: 20–24 °C
• ค่า pH: 6.5–8.0
• ความกระด้าง (GH): 5–25 dGH

ตู้ปลาควรปูพื้นด้วยทรายเนื้อนุ่ม ใส่กิ่งขอนไม้ และวางหินแบนขนาดใหญ่ไว้บ้างเพื่อเป็นจุดวางไข่ หากมีปลาอื่นอยู่ร่วมตู้ ให้จัดของตกแต่งให้บังสายตากันได้มากที่สุด แม้จะไม่น่าทำให้ความก้าวร้าวหมดไปได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็ช่วยลดความรุนแรงลงได้ การใส่ไม้น้ำลอยผิวน้ำเพื่อให้ร่มเงาก็เป็นความคิดที่ดี แต่ไม้น้ำที่ต้องปลูกลงพื้นไม่ค่อยเหมาะ เพราะปลาชนิดนี้ชอบขุดพื้นมาก ไม้น้ำที่ผูกติดกับของตกแต่งได้ เช่น อนูเบียส หรือเฟินชวา มีโอกาสรอดมากกว่ามาก ปลาชนิดนี้ค่อนข้างไวต่อคุณภาพน้ำที่แย่ลง จึงควรใช้ระบบกรองชีวภาพที่มีประสิทธิภาพ ร่วมกับการดูแลตู้อย่างเคร่งครัด

เป็นปลากินทั้งพืชและสัตว์ และโดยทั่วไปไม่เลือกกิน ให้อาหารแท่งสำหรับปลาหมอสีคุณภาพดีเป็นอาหารหลัก และเสริมด้วยอาหารสดและอาหารแช่แข็งเป็นประจำ เช่น ไส้เดือนดิน กุ้ง หอยแมลงภู่ เป็นต้น อาหารจำพวกผัก เช่น ถั่วลันเตา ผักโขม ก็ควรเป็นสัดส่วนที่มากพอในอาหารด้วย อาหารโปรตีนสูงอย่างหัวใจวัวและเนื้อแดงอื่น ๆ ไม่เหมาะ เพราะอาจส่งผลเสียต่อระบบย่อยอาหารของปลา

ควรเลี้ยงเดี่ยวเพียงตัวเดียวหรือเป็นคู่ที่จับคู่กันแล้ว เว้นแต่จะมีตู้ที่ใหญ่มาก เพราะโดยทั่วไปเป็นปลาดุและหวงถิ่น ในตู้ที่ใหญ่ขึ้น (650 ลิตรขึ้นไป) สามารถเลี้ยงร่วมกับปลาหมอสีชนิดอื่นที่แข็งแรงทนทาน ปลาซักเกอร์ (Loricariidae) ขนาดใหญ่ และปลาหนังขนาดใหญ่อื่น ๆ ได้ ปลาว่ายน้ำเร็วที่มีขนาดพอสมควร เช่น ปลาหางไหม้ ปลากระแห ปลาซิลเวอร์ดอลลาร์ และปลาทำนองเดียวกัน ก็เป็นตัวเลือกได้เช่นกัน อย่าเลี้ยงปลาคู่หนึ่งไว้ในตู้รวม เพราะถ้าพวกมันเริ่มผสมพันธุ์ ตู้จะวุ่นวายอย่างหนัก

ดังที่กล่าวไปแล้ว ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียอย่างเห็นได้ชัด และจะมีโหนกหัวที่สวยงามโดดเด่นเมื่อโตเต็มวัย ทั้งมักมีครีบหลังและครีบก้นยื่นยาวออกไป ซึ่งตัวเมียไม่มีลักษณะเหล่านี้ ในธรรมชาติโหนกหัวจะขึ้นเฉพาะในฤดูผสมพันธุ์ แต่ในตู้ปลาหลายตัวมีโหนกหัวขนาดใหญ่มากอย่างถาวร

ค่อนข้างเพาะพันธุ์ได้ไม่ยาก หากได้คู่ที่เข้ากันได้ แต่น่าเสียดายที่การจับคู่ปลาที่โตเต็มวัยแล้วนั้นยุ่งยาก ตัวผู้มักฆ่าตัวเมียหากนำมาใส่ตู้ด้วยกันเลย ผู้เลี้ยงบางคนประสบความสำเร็จด้วยการใส่แผ่นกั้นใสไว้กลางตู้ ให้ตัวผู้คุ้นเคยกับตัวเมียที่อาจเป็นคู่ไปก่อน แล้วจึงเอาแผ่นกั้นออกหลังผ่านไปไม่กี่สัปดาห์ วิธีที่ดีกว่าและง่ายกว่ามากคือซื้อปลาเล็กอย่างน้อย 6 ตัวมาเลี้ยงและปล่อยให้จับคู่กันเองตามธรรมชาติ เมื่อได้คู่แล้วควรแยกปลาตัวอื่นออก และนับจากนี้ไม่ควรมีปลาอื่นร่วมตู้ไม่ว่าชนิดใด เพราะเกือบแน่นอนว่าจะถูกฆ่าเมื่อเริ่มวางไข่ ตู้ควรจัดตามที่แนะนำไว้ข้างต้น โดยใช้น้ำค่อนข้างอ่อนและเป็นกรดเล็กน้อย ค่า pH 6.5–7.0 อุณหภูมิ 24 °C ควรใช้ระบบกรองที่ขับเคลื่อนด้วยปั๊มลม เพราะลูกปลาอาจถูกดูดเข้ากรองที่ใช้ปั๊มน้ำ วางหินแบนหลาย ๆ แบบไว้เป็นจุดวางไข่ และให้อาหารสดและอาหารแช่แข็งมาก ๆ เพื่อบำรุงปลาให้พร้อม

ปลาจะเจริญพันธุ์เมื่อมีขนาดประมาณ 10–15 ซม. และเมื่อได้คู่แล้ว มักผสมพันธุ์ได้เองโดยไม่ต้องกระตุ้นมากนัก การวางไข่มักกระตุ้นได้ด้วยการเปลี่ยนน้ำปริมาณมาก (30–50%) ด้วยน้ำที่เย็นกว่า คู่ปลาจะเลือกจุดวางไข่ภายในอาณาเขตของตัวเองแล้วทำความสะอาดอย่างทั่วถึง อาจเป็นหินแบน กระถางต้นไม้ใบใหญ่ หรือหลุมที่ขุดลงไปในพื้น การวางไข่เป็นแบบเดียวกับปลาหมอสีอีกหลายชนิด คือตัวเมียวางไข่เป็นแถวแล้วถอยออกไป ให้ตัวผู้เข้ามาแทนที่และปล่อยน้ำเชื้อผสม ไข่ที่ได้รับการผสมด้วยวิธีนี้อาจมีได้ถึง 400 ฟอง ไข่จะฟักภายในประมาณ 3–4 วัน ในช่วงนี้ตัวผู้จะเฝ้าป้องกันจุดวางไข่ ขณะที่ตัวเมียดูแลไข่ เมื่อฟักแล้วลูกปลาจะถูกย้ายไปไว้ในหลุมที่ขุดเตรียมไว้ในพื้น และอยู่ที่นั่นจนกว่าจะว่ายน้ำได้เอง ซึ่งปกติใช้เวลาอีก 6–8 วัน ถึงตอนนี้สามารถให้ไมโครเวิร์ม ลูกไรทะเลแรกฟัก และอาหารผงได้ ควรปล่อยลูกปลาไว้กับพ่อแม่จนกว่าการเลี้ยงดูลูกจะเริ่มลดลง (ปกติประมาณ 6 สัปดาห์) เพราะหากแยกลูกปลาออก ตัวผู้อาจพยายามผสมพันธุ์กับตัวเมียอีกครั้ง และถ้าตัวเมียยังไม่พร้อม ตัวผู้อาจหันมาทำร้ายตัวเมียได้

เป็นปลาพื้นถิ่นของตอนเหนือสุดของเปรูและลุ่มน้ำชายฝั่งทางตะวันตกของเอกวาดอร์ ขึ้นไปทางเหนือจนถึงลุ่มแม่น้ำ Esmeraldas และอาจเลยออกไปอีก ประชากรที่พบตั้งแต่ลุ่มน้ำ Esmeraldas ขึ้นไปอาจเป็นปลาอีกชนิดหนึ่ง (ดูหัวข้อ 'หมายเหตุ')

อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำบริเวณชายฝั่ง ทั้งลำธารและแม่น้ำ