ปลาเรดเทล แคทฟิช

ปลาเรดเทล แคทฟิช (Phractocephalus hemioliopterus) เป็นปลาหนังขนาดยักษ์ในวงศ์ Pimelodidae พบในลุ่มน้ำแอมะซอนและลุ่มน้ำ Rio Orinoco เกือบทั้งหมดในทวีปอเมริกาใต้ ตัวที่ใหญ่ที่สุดที่มีการบันทึกทางวิทยาศาสตร์ยาว 134 ซม. และหนักกว่า 40 กก. จึงไม่แนะนำให้เลี้ยงในบ้าน หากไม่มีสถานที่ที่รองรับปลาได้ไปตลอดชีวิต ปลาวัยอ่อนขายกันในราคาถูก และปลาที่ถูกนำไปปล่อยทิ้งเมื่อโตเกินตู้ได้ตั้งประชากรขึ้นในสหรัฐอเมริกาและอีกหลายประเทศ

• ขนาดสูงสุด: 134 ซม. SL
• อุณหภูมิ: 21–26 °C
• ค่า pH: 6.0–7.5
• ความกระด้าง (GH): 2–12 dGH
• ความยากในการเลี้ยง: 4 จาก 8 (ยาก) จัดว่ายากเพราะต้องใช้ตู้ยาวอย่างน้อย 2 เมตร

ปลาที่โตเต็มวัยต้องใช้ตู้ขนาดประมาณ 360 x 240 x 120 ซม. หรือราว 10,368 ลิตร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีพื้นที่ให้ว่ายตระเวนไปมาได้เหมือนในธรรมชาติ

• อุณหภูมิ: 21–26 °C
• ค่า pH: 6.0–7.5
• ความกระด้าง (GH): 2–12 dGH

ว่ากันตามจริงแล้ว ตู้ที่เลี้ยงปลาตัวเต็มวัยไม่จำเป็นต้องจัดตกแต่ง ขอเพียงให้แสงค่อนข้างสลัว แต่ถ้าต้องการก็ใส่ขอนไม้ก้อนใหญ่ กิ่งไม้บีช หรือหินผิวเรียบได้ โดยต้องแน่ใจว่าของตกแต่งเหล่านี้หนักพอที่ปลาจะดันให้เคลื่อนที่ไม่ได้ หรือยึดติดกับตู้ไว้ในทางใดทางหนึ่ง และต้องเหลือพื้นที่ว่างให้ว่ายน้ำมากพอ ส่วนปลาวัยอ่อนชอบมีที่หลบซ่อน เช่น ขอนไม้ รากไม้และกิ่งไม้ที่พันกัน กองหิน หรือท่อพลาสติกที่มีขนาดรูเหมาะสม

การเลือกวัสดุปูพื้นอาจเป็นปัญหา เพราะกรวดเกือบทุกขนาดอาจถูกปลากลืนเข้าไปหรือไปติดอยู่ในเหงือกที่บอบบางได้ ทรายใช้ได้ แต่อย่าหวังว่าจะอยู่กับที่ หินกรวดก้อนใหญ่ผิวเรียบเป็นทางเลือกที่ดีกว่า หรือจะไม่ปูพื้นเลยก็ได้ ซึ่งจะทำให้ทำความสะอาดตู้ได้ง่ายขึ้นแน่นอน

ต้องใช้ระบบกรองชีวภาพขนาดใหญ่และมีประสิทธิภาพ เพื่อรับมือกับของเสียปริมาณมากที่ปลาขนาดนี้ปล่อยออกมา ถ้าเป็นไปได้ควรเลือกระบบกรองแบบซัมป์ เพราะสามารถย้ายอุปกรณ์ส่วนใหญ่ไปไว้นอกตู้ได้ ปลาตัวใหญ่ทำลายฮีตเตอร์แบบแก้ว เทอร์โมมิเตอร์ และอุปกรณ์อื่น ๆ ได้ง่าย

ในธรรมชาติเป็นปลาที่กินได้แทบทุกอย่างที่หาได้ ทั้งปลา สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง และผลไม้ที่ร่วงลงน้ำ เมื่อเลี้ยงในตู้จะชอบอาหารประเภทเนื้อ เช่น กุ้ง หอยแมลงภู่ หอยแครง ปลาแลนซ์ (lancefish) หรือไส้เดือนดิน ปลาตัวใหญ่สามารถให้เนื้อปลาแล่ทั้งชิ้นได้ (ใช้ปลาเนื้อขาว) ควรให้อาหารหลากหลาย ไม่อย่างนั้นปลาอาจติดอาหารชนิดใดชนิดหนึ่งจนไม่ยอมกินอย่างอื่น

ระวังอย่าให้อาหารมากเกินไปด้วย ปลากินเนื้อที่เลี้ยงในตู้อ้วนเกินได้ง่าย โดยเฉพาะเมื่อได้อาหารโปรตีนสูง ซึ่งอาจทำให้เกิดปัญหาสุขภาพในระยะยาว ช่วงวัยอ่อนให้อาหารวันเว้นวัน แต่เมื่อปลาโตขึ้นให้ลดความถี่ลง ปลาตัวเต็มวัยต้องการอาหารอย่างมากเพียงสัปดาห์ละมื้อเท่านั้น

ไม่ควรให้เนื้อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เช่น หัวใจวัว หรือเนื้อไก่ เพราะไขมันบางชนิดในเนื้อเหล่านี้ปลาไม่สามารถเผาผลาญได้อย่างเหมาะสม และอาจทำให้เกิดการสะสมไขมันส่วนเกิน หรือแม้แต่อวัยวะเสื่อมได้ ในทำนองเดียวกัน การให้ปลาเหยื่อ เช่น ปลาออกลูกเป็นตัว หรือปลาทองตัวเล็ก ก็ไม่มีประโยชน์อะไร และยังมีความเสี่ยงที่อาจนำโรคเข้ามาในตู้

แม้จะไม่ลังเลที่จะงาบปลาที่เล็กกว่าทุกตัว แต่จริง ๆ แล้วค่อนข้างสงบ และเลี้ยงร่วมกับปลาชนิดอื่นที่มีขนาดใกล้เคียงกันได้ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม อย่างไรก็ตาม การจะทำแบบนั้นต้องใช้ตู้ที่ใหญ่เกือบเท่าตู้ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำสาธารณะ ปลาที่มักเรียกกันว่า "ปลาโตไว" (tankbuster) ส่วนใหญ่ยังตัวเล็กเกินกว่าจะรอดจากการถูกกิน ปลาที่อาจเลี้ยงร่วมได้ ได้แก่ ปลาในวงศ์ Doradidae เช่น Oxydoras niger หรือ Pterodoras granulosus ถ้าตู้ลึกมากด้วยก็อาจเพิ่มปลากลุ่มคาราซินและปลาตะเพียนขนาดใหญ่ได้ ปลาชนิดนี้หวงถิ่นทั้งกับพวกเดียวกันและกับปลาวงศ์ Pimelodidae ขนาดใหญ่ชนิดอื่น จึงควรเลี้ยงไว้เพียงตัวเดียวในกลุ่มปลาประเภทนี้ เว้นแต่พื้นที่จะไม่ใช่ปัญหาจริง ๆ

ยังไม่ทราบ

เชื่อว่ายังไม่เคยมีการเพาะพันธุ์สำเร็จในวงการเลี้ยงปลาสวยงาม

พบกระจายอยู่ทั่วลุ่มน้ำแอมะซอนและลุ่มน้ำ Rio Orinoco เกือบทั้งหมด ในประเทศโคลอมเบีย เวเนซุเอลา กายอานา เอกวาดอร์ เปรู โบลิเวีย และบราซิล

อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำหลากหลายรูปแบบ ตั้งแต่บริเวณแก่งน้ำไหลเชี่ยวไปจนถึงป่าน้ำท่วม

แม้ข้อมูลของปลาชนิดนี้จะนำมาลงไว้เพื่อเป็นความรู้ แต่ไม่แนะนำให้เลี้ยงในบ้าน เว้นแต่จะเป็นหนึ่งในคนส่วนน้อยที่มีสถานที่รองรับปลาได้ไปตลอดชีวิต ขนาดตู้ที่ระบุไว้ข้างต้นควรถือเป็นขั้นต่ำสุดจริง ๆ และในความเป็นจริงปลาชนิดนี้ต้องการปริมาณน้ำมหาศาลหากจะเลี้ยงในระยะยาว

น่าเสียดายที่ราคาปลาเรดเทลลดลงมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และลูกปลาตัวเล็กหาซื้อได้ง่ายในราคาถูกมาก ผลที่ตามมาคือพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำสาธารณะหลายแห่งมีตู้แสดงปลาตัวเต็มวัยจำนวนมากที่ผู้เลี้ยง "บริจาค" มาให้ บ่อยครั้งมากจนถึงขั้นปฏิเสธไม่รับเพิ่มอีก สถานการณ์ที่น่าหดหู่กว่า แต่ก็เกิดขึ้นบ่อยไม่แพ้กัน คือปลาถูกนำไปปล่อยทิ้งในแม่น้ำและบ่อเมื่อโตเกินตู้ ในพื้นที่อากาศหนาวปลาย่อมไม่รอด แต่ก็มีประชากรของปลาชนิดนี้อยู่ในหลายรัฐของสหรัฐอเมริกาและอีกหลายประเทศ อันเป็นผลจากการปล่อยปลาของผู้เลี้ยงที่ขาดความรับผิดชอบ