ลาบิโอบาร์บัส ฟาสเซียตัส

มีรายงานการพบในระบบแม่น้ำปะหังทางตอนใต้ของคาบสมุทรมลายู ประเทศมาเลเซีย และในหมู่เกาะซุนดาใหญ่ ได้แก่ เกาะสุมาตราและเกาะบอร์เนียว สำหรับเกาะบอร์เนียวมีบันทึกการพบในลุ่มน้ำคาปัวส์ บาริโต และมะหะกัม ในกาลิมันตัน ซึ่งเป็นส่วนของเกาะที่อยู่ในประเทศอินโดนีเซีย

แหล่งที่พบตัวอย่างต้นแบบ (type locality) คือ 'Pangabuang, Lampong Province, Sumatra, Indonesia'1

L. fasciatus แยกจากปลาชนิดอื่นในสกุลเดียวกันได้จากลักษณะหลายอย่างประกอบกัน ได้แก่ มีเกล็ดตามแนวลำตัว 48-54 เกล็ด โดยทั่วไปไม่มีจุดที่บริเวณไหล่หรือกลางคอดหาง ลำตัวมีแถบตามยาวที่เกิดจากจุดบนเกล็ด โดยแถบบนเส้นข้างลำตัวจะเข้มกว่าแถบที่อยู่เหนือหรือใต้เส้นข้างลำตัว ครีบหางสีแดง มีแถบขอบเส้นบางสีคล้ำหรือสีเข้มที่แพนหางแต่ละข้าง

ในการศึกษาระยะหลัง สกุล Labiobarbus มักถูกจัดไว้ในวงศ์ย่อย Labeoninae ของวงศ์ปลาตะเพียน นักวิชาการหลายคน รวมถึง Roberts (1989) เคยเสนอว่าชื่อสกุล Dangila (Valenciennes, 1842) ซึ่งใช้อย่างเป็นทางการมานานกว่า 100 ปี ควรได้รับสิทธิ์ก่อนต่อไป

อย่างไรก็ตาม ตามกฎของประมวลกฎการตั้งชื่อสัตว์สากล (International Code of Zoological Nomenclature) ฉบับปัจจุบัน ชื่อที่ถูกต้องคือ Labiobarbus ตามหลักลำดับก่อนหลัง เนื่องจาก van Hasselt เสนอชื่อนี้ไว้ก่อนตั้งแต่ปี 1823 ส่วนข้อสงสัยที่ว่า van Hasselt และ Valenciennes อาจบรรยายปลาไว้คนละชนิดนั้น ได้ข้อยุติโดย Roberts (1993) ซึ่งพบว่าเป็นปลาชนิดเดียวกัน

ปลาในสกุลนี้แยกจากญาติใกล้ชิดได้ง่ายที่สุดจากการมีหนวด 2 คู่ที่เจริญดี ครีบหลังยาวมากซึ่งมีก้านครีบเดี่ยว 4 ก้านและก้านครีบแขนง 18-30 ก้าน และมีส่วนปากที่อ่อนนุ่มเป็นลักษณะเฉพาะ โดยไม่มี unculi (ซึ่งในปลากลุ่ม Labeonin ชนิดอื่นจะเรียงตัวเป็นแถวคล้ายสันอยู่บนริมฝีปาก)1