ซัคเกอร์ไลร์เทล

ความยาวมาตรฐาน: 1000 มม. SL

ขนาดพื้นตู้: 600 × 200 ซม.

ปริมาตร: ประมาณ 24000 ลิตร

ปลาตัวเต็มวัยต้องใช้ตู้ที่มีขนาดพื้นตู้มากกว่า 600 × 200 ซม. ปลาชนิดนี้จึงแทบไม่เหมาะกับการเลี้ยงในตู้ปลาของผู้เลี้ยงทั่วไป1

• อุณหภูมิ: 23–30 °C
• ค่า pH: 6.0–7.5
• ความกระด้าง (GH): 2–12 dGH1

ชอบแสงสลัวและต้องมีที่หลบซ่อน เช่น ขอนไม้ หินก้อนใหญ่ หรือท่อพลาสติก ปลาวัยอ่อนเลี้ยงในตู้ไม้น้ำได้ แต่ปลาตัวเต็มวัยมีแนวโน้มจะกินหรือถอนไม้น้ำทุกชนิด นอกจากนี้ต้องมีระบบกรองขนาดใหญ่มากและเปลี่ยนน้ำอย่างสม่ำเสมอเป็นประจำ และจำเป็นต้องรักษาระดับออกซิเจนละลายน้ำให้สูง เนื่องจากสภาพแหล่งอาศัยตามธรรมชาติของปลาชนิดนี้ และเพราะปลาชนิดนี้ไม่สามารถหายใจเอาออกซิเจนจากอากาศได้เหมือนปลาบางชนิดในวงศ์เดียวกัน1

ปลาชนิดนี้กินซากอินทรีย์ทั่วไป (detritivore) จึงควรให้อาหารหลากหลายทั้งอาหารแห้ง อาหารแช่แข็ง และอาหารมีชีวิต ได้แก่ อาหารเม็ดจมแบบอัดแท่ง อาหารแผ่นจม (wafer) ผลไม้และผักหั่นเป็นแว่น รวมถึงอาหารประเภทเนื้อ เช่น หนอนแดง ไส้เดือน กุ้ง หอยแครง และปลาแลนซ์ฟิช ในธรรมชาติมีรายงานว่าพบอยู่ใกล้ชุมชน และในบางพื้นที่กินขยะ/ของเสียอินทรีย์จากมนุษย์

หากปริมาณอาหารต่อมื้อและความถี่ในการให้อาหารไม่เพียงพอ การเจริญเติบโตอาจชะงักได้ เมื่อซื้อปลาในวงศ์ Loricariidae ควรตรวจดูว่าท้องและ/หรือตาไม่ดูยุบลึกลงไป เพราะเป็นสัญญาณทั่วไปของภาวะขาดสารอาหาร1

ปลาวัยอ่อนมักค่อนข้างสงบ แต่จะหวงถิ่นและก้าวร้าวมากขึ้นเมื่อโตขึ้น ปลาตัวเต็มวัยจึงควรเลี้ยงเดี่ยว และหากตู้ไม่ได้ใหญ่ระดับตู้ของสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำสาธารณะ ก็ไม่ควรเลี้ยงร่วมกับปลาหน้าดินชนิดอื่น ปลาที่เหมาะจะเลี้ยงร่วมที่สุดคือปลาขนาดใหญ่ แข็งแรง ที่ว่ายในชั้นน้ำกลางถึงบน จากสกุลต่าง ๆ เช่น Cichla, Osteoglossum, Brycon, Acestrorhynchus เป็นต้น1

ตัวผู้อาจมีหนามเล็ก ๆ (odontodes) ขึ้นมากกว่าที่ก้านครีบอก แก้ม และลำตัว และแสดงพฤติกรรมหวงถิ่นมากกว่าเมื่อเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ วิธีที่เชื่อถือได้มากที่สุดคือการตรวจดูปุ่มเพศ (genital papilla) ซึ่งในตัวผู้จะมีรูปร่างทู่กว่า1

ดูเหมือนว่ายังไม่เคยมีการเพาะพันธุ์สำเร็จในที่เลี้ยงจนถึงปัจจุบัน ปลาชนิดนี้ดูเหมือนจะวางไข่ในโพรง โดยตัวผู้เป็นผู้เฝ้าและดูแลไข่1

ไม่ทราบแหล่งที่พบตัวอย่างต้นแบบ (type locality) ที่แน่ชัด ระบุไว้เพียงว่า 'แม่น้ำแอมะซอน' แต่ภายหลังมีบันทึกการพบปลาชนิดนี้ทั่วพื้นที่ส่วนใหญ่ของลุ่มน้ำแอมะซอนในบราซิลและเปรู นอกจากนี้ยังมีบันทึกจำนวนไม่มากจากลุ่มน้ำแม่น้ำโอรีโนโกในเวเนซุเอลา1

ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในช่วงที่น้ำไหลช้าของแม่น้ำสายหลักและแม่น้ำสาขา และดูเหมือนว่ามักพบอยู่ใกล้ชุมชนที่มนุษย์อาศัยอยู่1

แม้จะเห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะกับการเลี้ยงในตู้ปลา แต่ปลาวัยอ่อนของชนิดนี้ซึ่งมีสีสันสวยงามก็มีการซื้อขายกันค่อนข้างมาก อย่างไรก็ตาม การที่แทบไม่มีปลาตัวเต็มวัยในมือผู้เลี้ยงทั่วไปชี้ว่าปลาส่วนใหญ่ไม่ได้เติบโตจนถึงขนาดที่ควรจะเป็น เนื่องจากปลาชนิดนี้ดุร้ายขึ้นเรื่อย ๆ ตามอายุ จึงแนะนำได้เฉพาะผู้ที่มีตู้ปลาส่วนตัวขนาดใหญ่ที่สุดหรือบ่อเลี้ยงปลาเขตร้อนเท่านั้น ปลาชนิดนี้มีแบบเผือก (albino) ซึ่งมีวางขายเป็นครั้งคราว

สกุล Acanthicus ปัจจุบันมีเพียงสองชนิด แต่ยังมีอีกจำนวนหนึ่งที่ยังไม่ได้รับการบรรยายลักษณะทางวิทยาศาสตร์ และบางชนิดในนั้นมีการส่งออกมาเป็นปลาสวยงาม ลักษณะที่ใช้แยกสมาชิกของสกุลนี้ได้ง่ายที่สุดคือไม่มีครีบไขมัน มีสันนูนยาวตามแนวสีข้าง และมีกระดูก pterotic-supracleithrum ที่ยื่นยาวมาก ซึ่งเป็นโครงสร้างกระดูกที่เกิดจากการเชื่อมกันของกระดูก pterotic, posttemporal และ supracleithrum อยู่เหนือกระดูกรยางค์ครีบอกพอดี ปลาทุกชนิดในสกุลนี้มีหนามมาก จึงต้องระมัดระวังอย่างยิ่งเมื่อช้อนหรือจับต้อง เพราะหนามอาจติดพันกับตาข่ายสวิงได้ง่าย หรือทำให้บาดเจ็บได้

สองชนิดที่ได้รับการบรรยายแล้ว คือ A. adonis และ A. hystrix แยกจากกันได้ง่ายเมื่อยังเล็ก เพราะ A. hystrix ไม่มีจุดสีขาวถึงเหลืองอ่อนบนลำตัว เมื่อโตเต็มวัยทั้งสองชนิดจะดูคล้ายกันมากขึ้น แม้ว่า A. adonis มักยังคงมีลายจุดหลงเหลืออยู่บ้าง ส่วนใหญ่ที่ครีบหรือเส้นยาวที่ปลายครีบ

วงศ์ Loricariidae เป็นวงศ์ที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มปลาแมว มีมากกว่า 700 ชนิดที่ได้รับการบรรยายแล้ว และยังมีอีกมากที่รอการบรรยาย ชนิดที่ยังไม่ได้บรรยายเหล่านี้มักได้รับหมายเลข 'L' เฉพาะจากทั้งผู้เลี้ยงและนักวิทยาศาสตร์ เพื่อใช้ระบุชนิดในเบื้องต้น แต่ในบางกรณีมีหลายชนิดที่ถูกจัดให้ใช้หมายเลขเดียวกัน หรือใช้หลายหมายเลขกับประชากรต่าง ๆ ของชนิดเดียวกัน ปลาในวงศ์ Loricariidae ทั้งหมดยังมักเรียกกันว่า 'เพลโค' 'plecostomus' หรือ 'ปลาแมวเกราะปากดูด' (ซัคเกอร์)

ปลาทุกชนิดในวงศ์นี้มีปากที่เป็นแผ่นดูด แต่รูปร่างของปากและฟันแตกต่างกันมากตามการปรับตัวทางนิเวศของแต่ละชนิด บางชนิดถึงกับกินเนื้อไม้ (xylophagy) หลายชนิดยังหายใจด้วยอากาศได้เมื่อจำเป็น (facultative air-breather) กล่าวคือ สามารถหายใจเอาอากาศจากบรรยากาศได้หากจำเป็น1