Dichotomyctere fluviatilis

ความยาวมาตรฐาน 17 ซม. ขนาดพื้นตู้ 120 × 30 ซม. ปริมาตรประมาณ 108 ลิตร (120 × 30 × 30 ซม.)2

ทั้งสามชนิดเป็นปลาน้ำกร่อยโดยแท้ แต่ก็ทนน้ำจืดล้วนและน้ำทะเลล้วนได้ หากเลี้ยงในน้ำจืด น้ำควรกระด้าง และ (ข้อนี้สำคัญมาก!) ค่า pH ไม่ควรต่ำกว่า 8 ในน้ำลักษณะนี้ระบบกรองชีวภาพเป็นสิ่งจำเป็น ปลาปักเป้ากินจุมาก หากระบบกรองชีวภาพทำงานได้ไม่ดี มีความเสี่ยงสูงที่จะเกิดแอมโมเนียซึ่งเป็นพิษร้ายแรง1

• อุณหภูมิ: 24–28 °C
• ค่า pH: 7.8–9.0
• ความกระด้าง (GH): 10–30 dGH2

ต้องเลี้ยงในน้ำกร่อยที่ค่า sg ประมาณ 1.005-1.010 แต่ก็ทนต่อสภาพน้ำทะเลเต็มรูปแบบได้ ควรจัดที่หลบซ่อนด้วยหินและขอนไม้ พร้อมใช้พื้นทราย ปลาชนิดนี้ชอบมีไม้น้ำเป็นที่กำบังด้วย ไม้น้ำที่ทนทานอย่างเฟินชวาอาจอยู่ได้นานพอสมควรในน้ำที่มีความเค็มเล็กน้อย ไม้น้ำปลอมก็เป็นทางเลือกที่ดีเช่นกัน ปลาชนิดนี้ไวต่อคุณภาพน้ำที่แย่ลงมาก จึงต้องเปลี่ยนน้ำบางส่วนอย่างสม่ำเสมอ2

ชอบกินสัตว์มีเปลือกทุกชนิด รวมทั้งหนอนและอาหารสดหรืออาหารแช่แข็งอื่น ๆ ควรให้หอยและสัตว์มีเปลือกที่ไม่ได้แกะเปลือก (เช่น ขาปู หอยแมลงภู่ ฯลฯ) เป็นประจำ เพื่อรักษาฟันที่แหลมคม เช่นเดียวกับปลาปักเป้าชนิดอื่น ฟันจะงอกยาวขึ้นเรื่อย ๆ และจะเป็นปัญหากับตัวปลาหากไม่ได้ถูกขัดให้สึกลง2

ปลาปักเป้าเขียวโดยทั่วไปนิสัยสงบ ทั้งต่อพวกเดียวกันและปลาชนิดอื่น แต่น่าเสียดายที่บางครั้งมีบางตัวที่ชอบกัดครีบ ซึ่งอาจสร้างปัญหาหนักให้ปลาทั้งตู้ เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหานี้ แนะนำให้ใช้ตู้ปลาที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่ทำได้ เลี้ยงปักเป้าเป็นกลุ่ม (4-8 ตัว) และให้อาหารปริมาณมากและหลากหลาย แต่ก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะไม่มีตัวที่กัดครีบ1

ปลาปักเป้าเขียวเป็นชนิดที่ค่อนข้างไม่ยอมใคร จึงไม่ค่อยเหมาะกับการเลี้ยงรวม มักไล่รังควานและกัดครีบปลาร่วมตู้ โดยเฉพาะปลาที่ว่ายช้าหรือครีบยาว ในตู้ขนาดใหญ่ ปลาที่อาจเลี้ยงร่วมได้คือชนิดที่แข็งแรงและว่องไว เช่น ปลาเสือดาว (scat) ปลาเสือพ่นน้ำ ปลาดุกทะเลสกุล Arius และอาจรวมถึงปลาเทพทาโร (mono) ไม่ควรเลี้ยงปักเป้าชนิดนี้มากกว่าหนึ่งตัวต่อตู้ เว้นแต่มีพื้นที่มาก เพราะมักก้าวร้าวต่อพวกเดียวกันค่อนข้างมาก2

เคยมีการเพาะพันธุ์ในตู้ปลาได้ แต่มีข้อมูลน้อย ตัวเมียวางไข่บนพื้นผิวเรียบ จากนั้นตัวผู้จะเฝ้าไข่จนฟัก2

ปลาปักเป้าเขียวแท้ (D. fluviatilis) พบเฉพาะในอินเดียและเกาะนอกชายฝั่ง (เช่น ศรีลังกา) เท่านั้น1

เป็นชนิดที่กระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้าง พบในอินเดีย บังกลาเทศ ศรีลังกา เมียนมา ไทย ลาว กัมพูชา เวียดนาม และอินโดนีเซีย2

มักอาศัยอยู่ในแม่น้ำช่วงที่น้ำไหลช้าและบริเวณปากแม่น้ำ2

ปลาปักเป้าได้ชื่อนี้เพราะสามารถพองกระเพาะที่ยืดหยุ่นได้ด้วยน้ำหรืออากาศ ซึ่งมักเป็นการตอบสนองต่อภัยคุกคามบางอย่าง แม้ในตู้ปลาจะมีหลายตัวที่ดูเหมือนพองตัวโดยไม่มีสาเหตุชัดเจน ปลาจะขยายตัวใหญ่ขึ้น 2 หรือ 3 เท่าของขนาดปกติ ใหญ่พอจะทำให้ผู้ล่าหลายชนิดตกใจหนีไป หรือกลืนได้ยาก ปลาปักเป้ายังมีการปรับตัวที่น่าสนใจอีกหลายอย่าง เป็นปลาไม่กี่ชนิดที่กะพริบตาหรือหลับตาได้จริง นอกจากนี้ยังมีปากคล้ายจะงอยซึ่งเกิดจากฟัน 2 ซี่ของขากรรไกรแต่ละข้างเชื่อมติดกัน (จึงเป็นที่มาของชื่อวงศ์ Tetraodontidae) ใช้สำหรับบดสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่มีเปลือก ซึ่งเป็นอาหารโปรดของปลาปักเป้าส่วนใหญ่ หลายส่วนของร่างกายปลาปักเป้ามีสารพิษต่อระบบประสาทที่ร้ายแรงชื่อเทโทรโดท็อกซิน ซึ่งเป็นพิษชนิดเดียวกับที่พบในหมึกสายวงน้ำเงินอันขึ้นชื่อ เมื่อกินเข้าไปในปริมาณมากพอ อาจทำให้เป็นอัมพาตและเสียชีวิตได้ จนถึงปัจจุบันยังไม่มียาต้านพิษ และสำหรับมนุษย์มีพิษร้ายแรงกว่าไซยาไนด์มากกว่า 1000 เท่า ปลาปักเป้าเป็นอาหารชั้นเลิศที่มีชื่อเสียงในญี่ปุ่น แต่ปรุงได้เฉพาะพ่อครัวที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนจำนวนมากเสียชีวิตจากการกินปลานี้

D. fluviatilis มักถูกสับสนกับญาติที่หน้าตาคล้ายกันคือ D. nigroviridis และ Tetraodon schoutedeni สามารถแยกได้จากรูปร่างที่เพรียวยาวกว่า นอกจากนี้ T. schoutedeni มีสีออกน้ำตาลมากกว่าอีกสองชนิดซึ่งเป็นสีเขียวเป็นหลัก และ T. schoutedeni ยังมีหนามที่เห็นได้ชัดบริเวณท้อง ควรแน่ใจว่ากำลังซื้อชนิดไหน เพราะมีเพียง fluviatilis ที่เป็นปลาน้ำกร่อยแท้ ถึงอย่างนั้นก็มักพบวางขายในน้ำจืด แต่ควรปรับให้ชินกับน้ำกร่อยหากต้องการให้อยู่รอดได้ในระยะยาว2