หอยเบี้ยวงแหวน

เนื่องจากมีขนาดเล็ก จึงไม่มีข้อกำหนดขนาดตู้ขั้นต่ำ แม้แต่ตู้ทะเลขนาดนาโน (40 ลิตร) ก็เพียงพอสำหรับหอยเบี้ยวงแหวนจำนวนไม่กี่ตัว

มือใหม่ควรเข้าใจว่าตู้ขนาดเล็กมีปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้ดังนี้

• อาจควบคุมค่าน้ำให้คงที่ได้ยาก
• หอยอาจหาอาหารได้ไม่เพียงพอ และอาจเกิดปัญหาเรื่องการกินอาหารได้1

อุณหภูมิ: ชอบน้ำอุ่นที่ 27–30 °C แต่ทนอุณหภูมิที่ต่ำลงถึง 22 °C ได้สบาย อุณหภูมิมีผลโดยตรงต่อการสร้างหินปูนของเปลือก จากการศึกษาพบว่าการสร้างหินปูนเร็วขึ้นเมื่ออุณหภูมิสูงขึ้นในช่วง 21–33 °C และช้าลงอย่างมากที่ 34 °C

ค่า pH: รักษาไว้ที่ 8.1–8.5 งานวิจัยเดียวกันระบุว่าพบหอยในน้ำที่มีค่า pH 7.03–7.68

ความกระด้าง: รักษาไว้ที่ 8–12 dKH

SG: 1.021–1.025

แคลเซียมและแมกนีเซียม: ค่าที่เหมาะสมคือแคลเซียม 400–450 ppm และแมกนีเซียม 1250–1350

ไนเตรต: ต่ำกว่า 20 ppm1

หอยเบี้ยวงแหวนดูแลง่ายและไม่ต้องเอาใจใส่มาก ไม่ต้องใช้ตู้ขนาดใหญ่ และค่อนข้างทนต่อสภาพน้ำ

หอยเบี้ยวงแหวนปลอดภัยกับตู้ปะการังโดยสมบูรณ์ ด้วยขนาดที่เล็กจึงไม่สามารถดันชนปะการังจนล้มได้ จึงไม่ทำความเสียหายใด ๆ ในตู้ปะการัง และไม่ต้องกังวลว่าจะไปกินปะการัง เพียงแต่อย่าปล่อยให้หอยอดอาหาร1

แสงสว่าง: เนื่องจากเป็นสัตว์หากินกลางคืน จึงไม่ต้องการแสงมาก ในธรรมชาติอาศัยอยู่ในบริเวณที่หลบแสงแดด เช่น แนวปะการัง แอ่งหิน และใบหญ้าทะเล หากเลี้ยงปะการังและปลาร่วมตู้ ควรจัดแสงให้เหมาะกับความต้องการของปะการังและปลาเหล่านั้น

ระบบกรอง: ไม่มีข้อกำหนดพิเศษ ใช้ระบบกรองที่เหมาะกับขนาดตู้ก็เพียงพอ

วัสดุปูพื้น: กรวดและหินผิวเรียบเหมาะที่สุด เพราะเอื้อต่อการเจริญของตะไคร่มากกว่า

ของตกแต่ง: ของตกแต่งช่วยจำลองถิ่นอาศัยตามธรรมชาติและเป็นที่หลบซ่อนของหอย ทั้งยังเพิ่มพื้นผิวให้ตะไคร่และไดอะตอมเจริญ ดังนั้นของตกแต่งแบบใดก็เป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับตู้ทะเลที่เลี้ยงหอยเบี้ยวงแหวน1

หอยชนิดนี้กินพืชเป็นหลัก ในธรรมชาติส่วนใหญ่กินตะไคร่ เศษซากอินทรีย์ ไดอะตอม ไซยาโนแบคทีเรีย และเมือกที่สะสมบนก้อนหิน เป็นสัตว์เก็บกินเศษอาหารที่ดีมาก

ในตู้ปลาจะทำหน้าที่เป็นทีมทำความสะอาด ช่วยกำจัดตะไคร่และเศษซากอินทรีย์ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับการจัดตู้ เมื่อกินตะไคร่หมด (หรือเกือบหมด) แล้ว อาจต้องให้อาหารเสริมเพื่อการเลี้ยงในระยะยาว

หากในตู้ไม่มีตะไคร่ ให้อาหารเม็ดสาหร่าย หรืออย่างน้อยให้อาหารปลา อาหารกุ้ง หรืออาหารปูชนิดใดก็ได้1

หอยเบี้ยวงแหวนโดยธรรมชาติไม่ก้าวร้าวและเชื่อง สนใจเพียงการเล็มกินและสำรวจไปรอบ ๆ ส่วนใหญ่จะออกหากินในเวลากลางคืน และมักใช้เวลากลางวันหลบซ่อนและพักผ่อน

โดยปกติจะไม่มุดพื้น แต่จะปีนไปตามพื้นผิวต่าง ๆ และสำรวจสิ่งรอบตัว

แม้ในธรรมชาติจะพบอยู่หนาแน่น แต่ก็ไม่ใช่สัตว์สังคม ไม่ค่อยสนใจหอยตัวอื่นเว้นแต่จะผสมพันธุ์ และเช่นเดียวกับหอยส่วนใหญ่ หอยชนิดนี้ชอบอยู่ตัวเดียว

• อยู่เป็นกลุ่ม: ไม่
• ช่วงเวลาที่ออกหากิน: กลางคืน
• รักสงบ: ใช่
• มุดพื้น: ไม่1

ความยาวเปลือกของเพศเมีย (22–26 มม.) มากกว่าของเพศผู้ (17–24 มม.)1

การเพาะพันธุ์หอยเบี้ยในตู้ปลาที่บ้านเป็นเรื่องซับซ้อน เพราะต้องอาศัยสภาพแวดล้อมเฉพาะเพื่อให้การสืบพันธุ์สำเร็จ คุณภาพน้ำ อุณหภูมิ และการมีอาหารที่เหมาะสมล้วนสำคัญมาก ปัจจุบันตลาดสัตว์เลี้ยงยังต้องพึ่งพาหอยที่จับจากธรรมชาติ

• วงจรชีวิตของหอยเบี้ยในเขตน้ำขึ้นน้ำลงประกอบด้วยระยะวีลิเจอร์ ระยะวัยอ่อน ระยะสร้างแคลลัส และระยะตัวเต็มวัย
• Monetaria annulus มีฤดูสืบพันธุ์ 2 ช่วง คือฤดูใบไม้ผลิ และช่วงปลายฤดูร้อนถึงฤดูหนาว
• ตัวอ่อนระยะวีลิเจอร์ฟักออกจากไข่ที่เพศเมียวางไว้บนพื้นผิว
• ตัวอ่อนระยะวีลิเจอร์ว่ายน้ำอิสระและใช้ชีวิตแบบแพลงก์ตอนในเขตน้ำกลางทะเล
• ตัวอ่อนลงเกาะพื้นและเกิดการเปลี่ยนรูปร่างครั้งแรก
• หลังลงเกาะพื้น หอยเบี้ยจะสร้างเปลือกวัยอ่อน
• เปลือกวัยอ่อนจะเติบโตต่อไปจนกระทั่งปากเปลือกแคบลงและเกิดฟัน
• ในระยะก่อนเป็นตัวเต็มวัย หอยเบี้ยจะทำให้แคลลัสหนาขึ้นโดยเคลือบผิวด้านนอกของเปลือกวัยอ่อนด้วยสารหินปูน1

Monetaria annulus เป็นหนึ่งในชนิดที่พบบ่อยที่สุดในวงศ์ Cypraeidae หอยชนิดนี้กระจายพันธุ์กว้างในเขตอินโด-แปซิฟิกตะวันตก ตั้งแต่เขตร้อนไปจนถึงเขตอบอุ่น

ขอบเขตการกระจายพันธุ์ทางเหนือสุดพบที่โบโซ ประเทศญี่ปุ่น และทางใต้สุดอยู่ที่อ่าวอัลโกอา ประเทศแอฟริกาใต้1

หอยเบี้ยวงแหวนมักพบในเขตน้ำขึ้นน้ำลงตอนกลางและตอนล่าง ในน้ำตื้น แอ่งน้ำขังตามโขดหิน ใต้ก้อนหิน หรือตามแนวหญ้าทะเล อาศัยอยู่ตามชายฝั่งหิน ชายฝั่งโคลน และชายฝั่งทราย ที่ความลึก 2 เมตร1

ในปี 1758 Carl Linnaeus บรรยายหอยชนิดนี้ไว้ในชื่อ Cypraea annulus ต่อมาในช่วงต้นทศวรรษ 2000 มีการทบทวนอนุกรมวิธานและจัดให้เป็น Monetaria annulus หอยชนิดนี้อาจมีหลายชนิดย่อย (var. alboguttata, meli, camelorum, noumeensis, sublitorea, obvelata) แต่ยังมีการถกเถียงกันอยู่ เนื่องจากบางส่วนเชื่อว่าชนิดย่อยบางชนิดอาจเป็นชนิดที่แยกจากกัน

ชื่อสกุล "Monetaria" มาจากภาษาละติน "Moneta" ซึ่งแปลว่าเงินหรือเหรียญ หมายถึงการใช้เปลือกหอยเบี้ยเป็นเงินตราในอดีต ส่วนชื่อชนิด "annulus" เป็นภาษาละตินแปลว่าแหวนหรือวงกลม หมายถึงลวดลายวงแหวนบนเปลือก

ลักษณะ: เปลือกเรียบลื่น มีจุดเล็ก ๆ สีน้ำเงินอมม่วงหรือขาว รูปร่างเปลือกแตกต่างกันมากตามความผันแปรทางพันธุกรรม ภูมิศาสตร์ นิเวศวิทยา และเพศ เช่น เปลือกของหอยในน่านน้ำเปิดมักกลมป่องกว่าหอยในบริเวณกึ่งเปิด แต้มสีโดยทั่วไปเป็นสีเหลืองทองและเป็นรูปวงแหวน แกนเปลือก (columella) ยื่นออกมา มีฟันริมปากเปลือกขนาดเล็ก และปากเปลือกค่อนข้างแคบ ตัวเต็มวัยโดยทั่วไปมีขนาด 2–2.5 ซม. บางครั้งถึง 3 ซม. หอยเบี้ยจะหยุดโตหลังจากสร้างแคลลัสแล้ว และสามารถยืดแมนเทิลออกมาคลุมเปลือกได้ทั้งหมด

อายุขัย: ยังไม่มีข้อมูลอย่างเป็นทางการในธรรมชาติ ส่วนในตู้ปลาโดยทั่วไปอยู่ที่ 3 ถึง 5 ปี

ความแตกต่างจาก Monetaria moneta:

1