ซัคเกอร์อโดนิส

ปลาตัวโตเต็มวัยต้องใช้ตู้ที่มีขนาดพื้นตู้มากกว่า 600 × 200 ซม. (ประมาณ 24,000 ลิตร) ปลาชนิดนี้จึงแทบไม่เหมาะกับการเลี้ยงในตู้ปลาส่วนตัว1

• อุณหภูมิ: 23–30 °C
• ค่า pH: 6.0–7.5
• ความกระด้าง (GH): 2–12 dGH1

ชอบแสงสลัวและต้องมีที่หลบซ่อน เช่น ขอนไม้ หินก้อนใหญ่ หรือท่อพลาสติก ลูกปลาเลี้ยงในตู้ไม้น้ำได้ แต่ปลาตัวโตมีแนวโน้มจะกินหรือขุดถอนไม้น้ำจนหมด นอกจากนี้ยังต้องใช้ระบบกรองขนาดใหญ่มากและเปลี่ยนน้ำอย่างสม่ำเสมอเป็นประจำ และต้องรักษาระดับออกซิเจนละลายในน้ำให้สูงอยู่เสมอ เนื่องจากถิ่นอาศัยตามธรรมชาติของปลาชนิดนี้ และเพราะปลาชนิดนี้ไม่สามารถหายใจเอาอากาศจากผิวน้ำได้เหมือนญาติบางชนิด1

ปลาชนิดนี้กินซากอินทรีย์แบบไม่เลือก ควรให้อาหารหลากหลาย ทั้งอาหารแห้ง อาหารแช่แข็ง และอาหารสด เช่น อาหารเม็ดจม อาหารแผ่นจม (wafer) ผลไม้และผักหั่นเป็นชิ้น รวมถึงอาหารประเภทเนื้อ เช่น หนอนแดง ไส้เดือนดิน กุ้ง หอยแครง และปลาแลนซ์ฟิช ในธรรมชาติมีรายงานว่าปลาชนิดนี้อาศัยอยู่ใกล้ชุมชน และในบางพื้นที่กินขยะหรือของเสียอินทรีย์จากคน

หากให้อาหารปริมาณน้อยหรือให้ไม่บ่อยพอ ปลาอาจโตช้าหรือแคระแกร็น เวลาเลือกซื้อปลาในวงศ์ Loricariidae ควรตรวจดูว่าท้องและ/หรือตาไม่ยุบลึก เพราะเป็นอาการทั่วไปของปลาที่ขาดอาหาร1

ลูกปลามักค่อนข้างสงบ แต่จะหวงถิ่นและก้าวร้าวมากขึ้นเมื่อโตเต็มวัย ปลาตัวโตจึงควรเลี้ยงเดี่ยว และหากตู้ไม่ได้ใหญ่ระดับตู้ของสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำสาธารณะ ก็ไม่ควรเลี้ยงร่วมกับปลาหน้าดินชนิดอื่น ปลาที่เหมาะจะเลี้ยงร่วมที่สุดคือปลาขนาดใหญ่ แข็งแรง ที่ว่ายอยู่กลางน้ำ เช่น ปลาในสกุล Cichla, Osteoglossum, Brycon, Acestrorhynchus เป็นต้น1

ปลาเพศผู้อาจมีหนามฟัน (odontode) ขึ้นมากกว่าบริเวณก้านครีบอก แก้ม และลำตัว และแสดงพฤติกรรมหวงถิ่นมากกว่าเมื่อเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ วิธีที่เชื่อถือได้มากที่สุดคือการดูตุ่มเพศ (genital papilla) ซึ่งในเพศผู้จะมีรูปร่างทู่กว่า1

เคยมีการเพาะพันธุ์สำเร็จแล้ว แต่มีข้อมูลน้อย ดูเหมือนว่าเป็นปลาที่วางไข่ในโพรง โดยเพศผู้ทำหน้าที่เฝ้าและดูแลไข่1

มีการบรรยายลักษณะชนิดครั้งแรกจากตัวอย่างที่เก็บได้ในแม่น้ำ Tocantins ตอนล่าง ใกล้เมือง Cametá รัฐปารา ทางตอนเหนือของบราซิล และพบได้ทั่วตอนล่างของระบบแม่น้ำสายนี้ แม้จะยังไม่มีข้อมูลที่ชัดเจน แต่เชื่อกันว่ามีการกระจายพันธุ์ทั่วลุ่มน้ำแอมะซอนเกือบทั้งหมดด้วย โดยมีปลาหน้าตาคล้ายกันส่งออกมาจากแหล่งที่ไกลถึงเปรู1

ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในช่วงที่น้ำไหลช้าของแม่น้ำและลำน้ำสาขา และดูเหมือนว่ามักพบอยู่ใกล้ชุมชนที่มีคนอาศัย1

แม้จะเห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะกับการเลี้ยงในตู้ปลา แต่ลูกปลาสีสวยของชนิดนี้ก็มีขายในตลาดค่อนข้างมาก อย่างไรก็ตาม การที่แทบไม่มีผู้เลี้ยงปลาตัวโตเต็มวัยไว้เลย บ่งชี้ว่าปลาส่วนใหญ่ไม่ได้โตถึงขนาดที่ควรจะเป็น ลายจุดที่สะดุดตาจะหายไปเมื่อปลาโตขึ้น และเนื่องจากปลาจะก้าวร้าวขึ้นเรื่อย ๆ ตามอายุ จึงแนะนำได้เฉพาะผู้ที่มีตู้ปลาส่วนตัวขนาดใหญ่ที่สุดหรือบ่อปลาเขตร้อนเท่านั้น มีปลาสีเผือก (albino) ที่พบในตลาดเป็นครั้งคราว และยังมีอีกแบบหนึ่งที่มีลายคลื่นบนลำตัว ซึ่งเห็นได้ชัดเป็นพิเศษบริเวณด้านท้อง

ปัจจุบันสกุล Acanthicus มีเพียง 2 ชนิด แต่ยังมีอีกจำนวนหนึ่งที่ยังไม่ได้รับการบรรยายลักษณะ ซึ่งบางชนิดเคยส่งออกมาในวงการปลาสวยงามแล้ว ลักษณะที่ใช้แยกสกุลนี้ได้ง่ายที่สุดคือไม่มีครีบไขมัน มีสันนูน (keel) ยาวตามด้านข้างลำตัว และมีกระดูก pterotic-supracleithrum ที่ยื่นยาวมาก ซึ่งเป็นโครงสร้างกระดูกที่เกิดจากการเชื่อมกันของกระดูก pterotic, posttemporal และ supracleithrum อยู่เหนือกระดูกรยางค์อกเล็กน้อย ปลาทุกชนิดในสกุลนี้มีหนามมาก จึงต้องระวังเป็นอย่างยิ่งเวลาใช้สวิงช้อนหรือจับต้องตัวปลา เพราะหนามเกี่ยวติดตาข่ายสวิงได้ง่าย หรืออาจทำให้บาดเจ็บได้

สองชนิดที่ได้รับการบรรยายแล้ว คือ A. adonis และ A. hystrix แยกกันได้ง่ายเมื่อยังเป็นลูกปลา เพราะ A. hystrix ไม่มีจุดสีขาวถึงเหลืองอ่อนบนลำตัว เมื่อโตเต็มวัยทั้งสองชนิดจะดูคล้ายกันมากขึ้น แต่ A. adonis มักยังคงมีลายจุดหลงเหลืออยู่บ้าง ส่วนใหญ่อยู่บนครีบหรือเส้นครีบที่ยื่นยาว

วงศ์ Loricariidae เป็นวงศ์ที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มปลาแคทฟิช มีชนิดที่ได้รับการบรรยายแล้วกว่า 700 ชนิด และยังมีอีกมากที่รอการบรรยาย ชนิดที่ยังไม่ได้บรรยายเหล่านี้มักได้รับรหัส 'L' จากทั้งผู้เลี้ยงและนักวิทยาศาสตร์ เพื่อใช้เป็นวิธีระบุชนิดขั้นพื้นฐาน แต่ในบางกรณีก็มีหลายชนิดที่ใช้รหัสเดียวกัน หรือมีหลายรหัสที่ใช้กับประชากรต่าง ๆ ของชนิดเดียวกัน ปลาในวงศ์นี้ทั้งหมดยังมักถูกเรียกรวมกันว่า 'เพลโค' (pleco), 'plecostomus' หรือ 'ปลาแคทฟิชเกราะปากดูด' (suckermouth armoured catfishes)

ปลาทุกชนิดในวงศ์นี้มีปากที่เป็นแผ่นดูด แต่รูปร่างของปากและฟันแตกต่างกันมากตามการปรับตัวทางนิเวศของแต่ละชนิด บางชนิดถึงขั้นกินไม้ (xylophagy) และหลายชนิดยังหายใจด้วยอากาศได้เมื่อจำเป็น คือสามารถหายใจเอาอากาศจากผิวน้ำได้หากจำเป็น1