โกลด์ซีบร้า แคทฟิช

ปลาชนิดนี้เหมาะกับอะควาเรียมสาธารณะและผู้เลี้ยงส่วนบุคคลเพียงส่วนน้อยมากเท่านั้น จึงไม่มีการระบุขนาดตู้ปลาที่แนะนำ1

• อุณหภูมิ: 22–27 °C
• ค่า pH: 6.0–7.5
• ความกระด้าง (GH): 1–12 dGH1

การเลือกของตกแต่งขึ้นอยู่กับความชอบส่วนตัวเป็นหลัก แต่ตู้ไม้น้ำที่จัดอย่างประณีตนั้นเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน สำหรับตู้ปลาของผู้เลี้ยงส่วนบุคคล ทางเลือกที่นิยมที่สุดน่าจะเป็นพื้นทรายกับขอนไม้ชิ้นใหญ่ไม่กี่ชิ้น หรือตู้เปล่าไม่ปูพื้นเลย แต่ตราบใดที่รักษาคุณภาพน้ำไว้ได้และแสงไม่จ้าเกินไป ปลาชนิดนี้ก็ค่อนข้างไม่เรื่องมาก ควรถือว่าระบบกรองขนาดใหญ่มากที่เชื่อถือได้และการดูแลรักษาตู้อย่างเคร่งครัดเป็นสิ่งจำเป็น1

ในธรรมชาติกินปลาเป็นอาหารแทบทั้งหมด โดยล่าปลาในวงศ์ Loricariidae และปลาหน้าดินชนิดอื่น แต่ในตู้ปลา ปลาส่วนใหญ่ปรับตัวมากินอาหารที่ไม่มีชีวิตได้ง่าย เช่น กุ้ง หอยแมลงภู่ ปลาหมึก ปลาตัวเล็ก (whitebait) เนื้อปลาเนื้อขาวตัวใหญ่หั่นเป็นชิ้น เป็นต้น ปลาตัวเต็มวัยต้องการอาหารเพียงสัปดาห์ละไม่เกินหนึ่งมื้อ1

ควรเลี้ยงรวมกับปลาที่มีขนาดใหญ่พอจะไม่ถูกกินเท่านั้น1

สีลำตัวของปลาวัยอ่อนแตกต่างกันมาก มีทั้งแบบเป็นจุด แบบเป็นแถบ หรือแม้แต่แบบสีเข้มทั้งตัว ทุกตัวมีจุดร่วมคือครีบหางสีขาวขนาดใหญ่ ที่แฉกบนของครีบหางมีเส้นยาวที่ยาวเท่ากับลำตัวของปลา

ปลาวัยอ่อน (ตัวที่ถ่ายภาพมียาว 5–8 ซม.) เป็นนักล่าแล้ว บางครั้งจะว่ายลอยอยู่กลางน้ำทวนกระแส โดยหันหัวขึ้นด้านบน ตอนนี้เส้นยาวที่หางทำหน้าที่เป็นตัวช่วยทรงตัว เทียบได้กับหางว่าว พฤติกรรมเฉพาะของปลาชนิดนี้อีกอย่างคือการนั่งอยู่บนพื้น ใช้ครีบท้องค้ำไว้ และมองขึ้นไปทางผิวน้ำ ดูเหมือนว่าในท่านี้เส้นยาวที่หางน่าจะทำหน้าที่เหมือนคันเบ็ดที่ล่อปลาเล็กเข้ามา2

ยังไม่เคยมีการเพาะพันธุ์ในที่เลี้ยง ในธรรมชาติทราบว่าปลาสกุลเดียวกันอย่าง B. vaillantii และ B. rousseauxii มีการอพยพทวนน้ำขึ้นไปเป็นระยะทางไกลตามฤดูกาล ซึ่งเกี่ยวข้องโดยตรงกับวงจรการสืบพันธุ์1

มีการบรรยายลักษณะครั้งแรกจากแม่น้ำจูรัว (rio Juruá) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของบราซิล แต่มีการกระจายพันธุ์กว้างกว่านั้นมากในลุ่มน้ำแอมะซอนตอนกลางและลุ่มน้ำโอริโนโค รวมถึงลุ่มน้ำสาขาอีกหลายสาย1

เปรู แม่น้ำจูรัว (Rio Jurua) เป็นถิ่นที่พบตัวอย่างต้นแบบ2

ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในร่องน้ำของแม่น้ำสายใหญ่ที่ลึก รวมถึงช่วงที่เป็นแก่งน้ำเชี่ยว1

ปลาชนิดนี้บางครั้งถูกสับสนกับ B. tigrinum โดยเฉพาะตอนยังเล็ก แต่แยกได้ค่อนข้างง่ายจากลวดลายที่ไม่ชัดเจนเท่า รูปร่างลำตัวที่ลึกกว่าเมื่อเทียบกัน และหนวดที่สั้นกว่า บางตัวมีสีสันสดกว่าตัวอื่นและมักซื้อขายในชื่อ B. juruense 'flash' หรือ 'flash zebra' แต่ยังไม่ชัดเจนว่าความแตกต่างนี้เกี่ยวกับถิ่นที่อยู่หรือไม่ ชื่อทางการค้าอื่น ๆ ได้แก่ 'false zebra shovelnose' และ 'false tigrinus' แยกจากปลาสกุลเดียวกันได้ด้วยลักษณะภายนอกต่อไปนี้: ลวดลายในตัวเต็มวัยประกอบด้วยแถบสีเข้มกว้างในแนวตั้ง แนวเฉียง หรือแตกแขนง บางครั้งแตกเป็นจุด พื้นลำตัวสีเหลืองอ่อน ครีบหางมีลายด่างหรือเป็นแถบ ลวดลายในปลาวัยอ่อนประกอบด้วยจุดเรียงเป็นแถวกลางลำตัวซึ่งขยายออกจนกลายเป็นลวดลายของตัวเต็มวัย ครีบหางในตัวเต็มวัยเว้าเป็นแฉกปานกลาง แฉกกว้างและมีขนาดใกล้เคียงกัน มีเส้นยาวที่หางในตัวเต็มวัย เส้นผ่านศูนย์กลางตาวัดได้มากกว่า 10 ครั้งในความยาวจะงอยปาก หนวดที่ขากรรไกรบนในตัวเต็มวัยยาวถึงหรือเลยฐานครีบหลังไปเล็กน้อย คอดหางแบนข้าง ความลึกมากกว่าความกว้าง จุดเริ่มครีบไขมันอยู่หน้าจุดเริ่มครีบก้น ความยาวฐานครีบไขมันประมาณ 1.3 เท่าของครีบก้น ความสูงของครีบไขมันประมาณสามเท่าของความยาว กระดูกแผ่นปิดเหงือกเป็นรูปสามเหลี่ยม ก้านครีบก้น 17-19 ก้าน

ปลาในสกุล Brachyplatystoma แยกจากปลาหนังอื่นทั้งหมดได้ด้วยลักษณะร่วมที่วิวัฒน์ขึ้นใหม่ (synapomorphy) สองประการ ประการแรกประกอบด้วยลักษณะทางสัณฐานหลายอย่างที่เกี่ยวกับกะโหลก โดยเฉพาะชุดกระดูกยึดขากรรไกรล่าง (mandibular suspensorium ซึ่งเชื่อมกระดูกขากรรไกรล่างกับกะโหลก) ขยายใหญ่มากไปทางด้านในและด้านบนจนเป็นแผ่นใหญ่ที่เข้าใกล้กระดูก parasphenoid โดยกระดูก hyomandibula และ metapterygoid ก็ขยายใหญ่เช่นกัน ประการที่สองคือมีเส้นยาวที่เกิดจากก้านครีบเดี่ยวแบบไม่แตกแขนงบนแฉกครีบหางทั้งสองข้างในปลาวัยอ่อนและปลาวัยรุ่น เส้นยาวนี้จะสั้นลงหรือหายไปในตัวเต็มวัยของ B. vaillantii, B. filamentosum, B. rousseauxii และ B. capapretum แต่ยังคงอยู่ใน B. juruense, B. platynema และ B. tigrinum1

ที่มาของชื่อ: Brachyplatystoma มาจากภาษากรีกโบราณ แปลว่า "Platystoma สั้น" โดย Platystoma เป็นปลาหนังอีกสกุลหนึ่ง juruense: ตั้งตามแม่น้ำจูรัว (Rio Jurua) ซึ่งเป็นถิ่นที่พบตัวอย่างต้นแบบ2