ปลาเซอร์เป้

• ค่า pH และความกระด้าง: ไม่สำคัญสำหรับการเลี้ยง (ใช้น้ำประปาได้) แต่ถ้าจะเพาะพันธุ์ควรใช้น้ำอ่อนและเป็นกรด
• อาหาร: กินทั้งพืชและสัตว์
• พฤติกรรมทางสังคม: เป็นปลาฝูงที่มีลำดับชั้นในฝูง1

ปลากลุ่มนี้ทั้งหมดผสมข้ามกันได้อย่างอิสระ ฟาร์มเพาะพันธุ์แทบทุกแห่งจึงมี "สายประจำฟาร์ม" ของตัวเอง ส่วนปลาที่จับจากธรรมชาติจะมีวางขายเป็นครั้งคราวเท่านั้นและมีจำนวนไม่มาก ชื่อสามัญของปลาไม่มีการคุ้มครองทางเครื่องหมายการค้า ใครจะตั้งชื่อปลาเซอร์เป้ของตัวเองอย่างไรก็ได้ ทำให้บางครั้งการหารูปแบบที่ต้องการจากรายการขายทำได้ยาก และบางครั้งก็หาไม่ได้เลย1

ปลาเซอร์เป้ทุกแบบสวยมากและเลี้ยงง่าย แต่ก็มีนิสัยที่ไม่ค่อยน่ารักอยู่อย่างหนึ่ง คือระหว่างที่แย่งความเป็นใหญ่และไล่กันตลอดเวลา (ซึ่งก็ดูสวยงามมาก) มักจะตอดครีบกันจนครีบขาดรุ่งริ่ง เพราะอย่างไรเสียปลาเซอร์เป้ก็นับได้ว่าเป็นญาติตัวเล็กของปลาปิรันย่า ดังนั้นจึงค่อนข้างยากที่ปลาทุกตัวในตู้จะมีครีบสมบูรณ์พร้อมกันในเวลาเดียวกัน อย่างไรก็ตาม ครีบที่เสียหายนี้ไม่เป็นอันตรายและหายเร็ว ควรเลี้ยงปลาเซอร์เป้เป็นฝูงให้ใหญ่ที่สุดเท่าที่ทำได้เสมอ (10 ตัวขึ้นไป) ถ้าไม่ทำตามนี้ ปลาจะไปหาเรื่องปลาอื่น และอาจกลายเป็นปลาจอมเกเรที่ก้าวร้าวในตู้ได้จริง ๆ1

ปลาเซอร์เป้ (ปัจจุบันคือ Megalamphodus eques เดิมคือ Hyphessobrycon eques และก่อนหน้านั้นเคยรู้จักกันในชื่อ H. callistus หรือ H. serpae) เป็นปลาพื้นฐานชนิดหนึ่งที่มีขายตามร้านปลาสวยงาม เพราะเป็นปลาที่สวยและมีสีแดงใสวาว ตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1930 เป็นต้นมา มีความสับสนอยู่มากเรื่องการจัดจำแนกแบบสีต่าง ๆ ให้ถูกต้อง แม้แต่ปลาเซอร์เป้ในธรรมชาติก็มีความแตกต่างกันมากภายในประชากรเดียวกัน ปลาธรรมชาติมีเพียงไม่กี่ตัวที่แสดงสีแดงเลือดอันเป็นที่ต้องการได้สม่ำเสมอ หลายตัวปกติจะมีสีน้ำตาลหรือสีเขียว และจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเฉพาะช่วงผสมพันธุ์ อย่างไรก็ตาม ด้วยการคัดพันธุ์อย่างพิถีพิถัน ก็สามารถได้ปลาเซอร์เป้สายพันธุ์แท้ที่สีคงที่ได้อย่างรวดเร็วมาก ซึ่งในวงการปลาสวยงามได้ตั้งชื่อเรียกไว้ต่าง ๆ กัน แบบสีน้ำตาลอมเขียวที่มีจุดที่ไหล่รูปจุลภาค (คล้ายลูกน้ำ) ค่อนข้างเล็กถูกเรียกว่า Hyphessobrycon serpae แบบสีแดงที่มีจุดที่ไหล่รูปจุลภาคขนาดใหญ่ถูกเรียกว่า H. callistus ส่วนแบบสีแดงโปร่งแสงที่มีจุดที่ไหล่กลมเล็ก และไม่มีขอบดำที่ครีบก้นด้วย ถูกเรียกว่า H. minor แต่สาย "ไมเนอร์" ในปัจจุบันมักจะมีขอบดำที่ครีบก้น นอกจากนี้ อย่างน้อยตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1980 ยังมีอีกแบบหนึ่งที่เรียกว่า "Brillant" ซึ่งมีสีตรงกับ "ไมเนอร์" แบบเดิม แต่มีเกล็ดแวววาว โดยเฉพาะบริเวณหลัง และแน่นอนว่ายังมีแบบครีบยาว (veil) อีกด้วย… ในมุมมองทางวิทยาศาสตร์ปัจจุบัน ปลาทั้งหมดนี้เป็นชนิดเดียวกัน คือ M. eques1