ปลาค้อหางแดง

การเลี้ยงเป็นฝูงต้องใช้ตู้ปลาที่มีขนาดฐานตั้งแต่ 60 × 30 ซม. ขึ้นไป ปริมาตรประมาณ 54 ลิตร1

• อุณหภูมิ: ชอบน้ำที่เย็นกว่าปลาค้อในวงศ์ Nemacheilidae หลายชนิดเล็กน้อย ช่วง 15–21 °C จึงเหมาะที่สุด
• ค่า pH: โดยทั่วไปแนะนำที่ 6.5–7.5 แม้ในแหล่งน้ำธรรมชาติจะเคยวัดได้สูงถึง 8.2
• ความกระด้าง (GH): 5–12 dGH1

เลี้ยงไม่ยากหากจัดสภาพแวดล้อมได้ถูกต้อง แนะนำอย่างยิ่งให้เลี้ยงในตู้ที่จัดให้คล้ายลำธารหรือแม่น้ำที่มีน้ำไหล ใช้วัสดุพื้นเป็นหินหลากขนาด ทราย กรวดละเอียด และก้อนหินใหญ่ที่ผ่านการกัดเซาะของน้ำจนมนบางส่วน

สามารถตกแต่งเพิ่มด้วยกิ่งขอนไม้ จัดวางให้เกิดซอกมุมและจุดร่มเงาให้ปลาที่ช่างสำรวจชนิดนี้ได้ว่ายสำรวจ เนื่องจากปลาในสกุล Aborichthys ชอบขุดคุ้ย ของตกแต่งจึงควรวางลงบนพื้นตู้โดยตรงก่อนใส่วัสดุพื้น

เช่นเดียวกับปลาหลายชนิดที่อาศัยในน้ำไหลตามธรรมชาติ ปลาชนิดนี้ไม่ทนต่อการสะสมของสารอินทรีย์ที่เป็นมลพิษ และต้องการน้ำที่สะอาดมากจึงจะเติบโตได้ดี นอกจากนี้ยังอยู่ได้ดีที่สุดเมื่อน้ำมีออกซิเจนละลายสูงและมีการเคลื่อนไหวของน้ำในตู้พอสมควร จึงควรติดตั้งกรองนอกที่แรงหรือปั๊มทำกระแสน้ำสักหนึ่งถึงสองตัว

แม้ไม้น้ำส่วนใหญ่จะเติบโตได้ไม่ดีในสภาพแบบนี้ แต่ไม้น้ำที่ทนทาน เช่น เฟิร์นใบมะพร้าว (Java fern) โบลบิติส หรืออนูเบียส สามารถปลูกโดยผูกติดกับของตกแต่งได้1

อาหารหลักในธรรมชาติน่าจะเป็นตัวอ่อนแมลง หนอน สัตว์กลุ่มครัสเตเชียน และแพลงก์ตอนสัตว์อื่น ๆ ในตู้ปลาจะยอมกินอาหารแห้ง แต่ควรให้อาหารสดและอาหารแช่แข็งขนาดเล็กเป็นประจำด้วย เช่น ไรแดง ไรทะเล หนอนแดง เป็นต้น

เช่นเดียวกับปลาค้อในวงศ์ Nemacheilidae หลายชนิด ปลาชนิดนี้กินอาหารอย่างดุเดือดและมีประสาทรับรสที่พัฒนาดีมาก การให้อาหารมักทำให้ปลาแย่งกินกันอย่างวุ่นวาย ซึ่งอาจทำให้ปลาที่ว่ายช้าเกิดความเครียดได้1

ไม่ได้ก้าวร้าวเป็นพิเศษ แต่โดยรวมไม่เหมาะกับตู้รวม 'ทั่วไป' เนื่องจากมีความต้องการเฉพาะ ปลาที่ว่ายช้าหรือครีบยาวไม่ควรเลี้ยงร่วมอย่างแน่นอน เพราะน่าจะรับมือกับกระแสน้ำในระดับที่จำเป็นได้ยาก และอาจถูกตอดครีบหรือแย่งอาหารไม่ทันในเวลาให้อาหาร

ปลาหน้าดินที่นิสัยเรียบร้อย เช่น แพะ Corydoras หรือปลาในสกุล Pangio ก็ควรหลีกเลี่ยงเช่นกัน ปลาที่เหมาะกว่า ได้แก่ ปลาหลายชนิดในสกุล Danio, Devario, Rasbora และ Garra รวมถึงปลาบู่ในสกุล Rhinogobius, Sicyopterus และ Stiphodon หรือปลาหนังอย่างปลาในสกุล Glyptothorax, Akysis และ Oreoglanis

ปลาค้อหลายชนิดในวงศ์ Nemacheilidae และส่วนใหญ่ในวงศ์ Balitoridae ก็เลี้ยงร่วมได้ แม้อาจมีการทะเลาะกันบ้าง โดยเฉพาะกับกลุ่มแรก ควรศึกษาข้อมูลปลาที่เลือกก่อนซื้อเพื่อความแน่ใจ

สำหรับการอยู่ร่วมกับปลาชนิดเดียวกัน อาจอธิบายได้ตรงที่สุดว่าเป็นปลาที่ 'อยู่รวมกลุ่มแบบหลวม ๆ' จึงควรเลี้ยงเป็นกลุ่มตั้งแต่หกตัวขึ้นไป ซึ่งจะทำให้ได้เห็นพฤติกรรมโต้ตอบกันที่น่าสนุก และแม้พฤติกรรมก้าวร้าวจะพบได้ไม่น้อย แต่ไม่ควรกลายเป็นปัญหาในตู้ที่จัดโครงสร้างไว้ดี1

ตัวเมียที่โตเต็มวัยน่าจะมีลำตัวอวบกว่าตัวผู้อย่างเห็นได้ชัด แต่ควรมีลวดลายพื้นฐานเหมือนกัน ปลาที่มีแถบบนลำตัวมากกว่าและมีลายคล้ายปื้นสีเข้มบนครีบหาง ซึ่งบางครั้งถูกระบุว่าเป็นตัวเมียของ A. elongatus ดูเหมือนจะเป็นปลาชนิดที่ยังไม่ได้รับการบรรยาย1

Andrew Arunava Rao จาก Malabar Tropicals ให้ข้อมูลว่า ปลาชนิดนี้พบได้เฉพาะในเขตดาร์จีลิง รัฐเบงกอลตะวันตก ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย ในลำธารและแม่น้ำสายเล็กที่ไหลลงมาจากเทือกเขาศิวาลิก เช่น แม่น้ำเรลลี แม่น้ำเชล และแม่น้ำฆิศ ซึ่งล้วนเป็นสาขาของแม่น้ำทีสตา จึงจัดอยู่ในลุ่มน้ำแม่น้ำพรหมบุตร

ตัวอย่างต้นแบบเก็บมาจาก "แม่น้ำเรียง ที่ระดับความสูงประมาณ 610 เมตร ในเขตดาร์จีลิง" (Hora, 1921) แต่ไม่พบแม่น้ำชื่อนี้ในแผนที่ปัจจุบัน เนื่องจากแหล่งน้ำธรรมชาติของปลาชนิดนี้อยู่ห่างไกล จึงค่อนข้างหายากในตลาดปลาสวยงาม ปลาส่วนใหญ่ที่เห็นวางขายภายใต้ชื่อนี้เป็นปลาที่จับจากพื้นที่ระดับความสูงต่ำกว่า และน่าจะเป็นปลาต่างชนิดกัน (ดูหัวข้อ 'หมายเหตุ')1

ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในช่วงตื้นที่น้ำไหลเชี่ยวของลำธารและแม่น้ำสายเล็ก ซึ่งมักมีความลาดชันให้เห็นชัดเจน พื้นท้องน้ำโดยทั่วไปเป็นหินและก้อนหิน มีกรวดหรือทรายแทรกอยู่ระหว่างกัน ปลาชนิดนี้อาศัยอยู่ในเครือข่ายโพรงและซอกที่เกิดจากหินเหล่านี้

ในแหล่งอาศัยไม่ค่อยมีไม้น้ำ แต่พื้นผิวใต้น้ำอาจมีไบโอฟิล์มหนาปกคลุม ซึ่งประกอบด้วยตะไคร่ ไดอะตอม และจุลินทรีย์อื่น ๆ ปลาที่เคยพบอาศัยร่วมพื้นที่เดียวกัน ได้แก่ Pseudecheneis sulcata, Nemacheilus devdevi, N. inglisi และ Schistura scaturigina1

ในเอกสารเก่าอาจพบปลาชนิดนี้ถูกจัดอยู่ในสกุล Nemacheilus หรือ Noemacheilus ซึ่งเป็น nomen nudum และบางครั้งขายในชื่อ 'red tailed, striped sand loach' หรือ 'red tailed squirrel loach'

จนถึงปัจจุบันมีการบรรยายปลาในสกุล Aborichthys ไว้ห้าชนิด แต่ย่อมมีมากกว่านั้นอย่างแน่นอน โดยมีปลาหลายชนิดที่หน้าตาคล้ายกันถูกซื้อขายในชื่อ A. elongatus แต่จับมาจากพื้นที่ระดับความสูงต่ำกว่าในเขตชัลปาอีคุรี รัฐเบงกอลตะวันตก

แม้ในทางภูมิศาสตร์จะอยู่ค่อนข้างใกล้ (เขตชัลปาอีคุรีมีพรมแดนติดกับเขตดาร์จีลิง) กับแหล่งที่พบ A. elongatus ตัวจริง แต่แม่น้ำและลำธารในพื้นที่นี้ไหลออกมาจากภูฏาน ไม่ใช่จากเทือกเขาศิวาลิก จึงอาจกลายเป็นปลาชนิดใหม่ได้ในอนาคต

ตาม Kottelat (1990) สกุลนี้มีลักษณะเด่นดังนี้: "ลำตัวยาว ความลึกลำตัวเท่ากันตั้งแต่ท้ายทอยถึงโคนครีบหาง รูก้นอยู่ใกล้ด้านหลังกระดูกเชิงกราน ก้านครีบอกไม่ยื่นยาวและยาวไม่ถึงครึ่งทางไปยังโคนครีบท้อง จุดเริ่มต้นครีบท้องอยู่หน้าครีบหลัง ครีบหางกลม ก้านครีบหลังแตกแขนง 7½ ก้าน ลวดลายสีประกอบด้วยแถบแคบเฉียงลงไปทางด้านหลัง มีจุดดำที่ปลายด้านบนของโคนครีบหาง หางมีลายเป็นวงซ้อนกัน"

วงศ์ Nemacheilidae กระจายพันธุ์กว้างขวางทั่วยูเรเซียเกือบทั้งหมด โดยมีอนุทวีปอินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และจีนเป็นศูนย์กลางความหลากหลายของชนิดพันธุ์ วงศ์นี้ถูกเสนอให้เป็นกลุ่มที่แยกทางพันธุกรรมครั้งแรกในปี 2006 และตามแนวคิดปัจจุบันประกอบด้วยกว่า 30 สกุล ซึ่งสกุลที่รู้จักกันดีที่สุดในวงการปลาสวยงาม ได้แก่ Aborichthys, Acanthocobitis, Barbatula, Mesonoemacheilus, Nemacheilus, Physoschistura, Schistura และ Yunnanilus

ปลาเหล่านี้เคยถูกจัดอยู่ในวงศ์ Balitoridae วงศ์ย่อย Nemacheilinae แต่การศึกษาด้านวิวัฒนาการชาติพันธุ์พบว่า แม้ปลาค้อในกลุ่ม Balitoridae และ Nemacheilidae จะใกล้ชิดกัน แต่ไม่ได้วิวัฒนาการมาจากบรรพบุรุษร่วมเดียวกัน และเป็นสายพันธุกรรมที่แยกจากกัน วงศ์ Balitoridae ที่ปรับปรุงใหม่มีกว่า 30 สกุล รวมถึงปลาที่นิยมเลี้ยงในตู้ปลาบางชนิด เช่น ปลาในสกุล Annamia, Beaufortia, Gastromyzon, Homaloptera, Liniparhomaloptera, Pseudogastromyzon, Sewellia, Sinogastromyzon และ Vanmanenia1