บริสเทิลโนส

บริสเทิลโนสเลี้ยงได้ดีในตู้ปลาขนาดประมาณ 75 ลิตรขึ้นไป บางข้อมูลระบุขนาดตู้ขั้นต่ำไว้ที่ประมาณ 150 ลิตร ส่วนตู้ขนาด 75 ลิตรสามารถเลี้ยงได้ 2 ตัว1

ปลาชนิดนี้ทนต่อสภาพน้ำได้หลากหลาย ตั้งแต่น้ำอ่อนที่เป็นกรด ไปจนถึงน้ำกระด้างที่เป็นด่าง อุณหภูมิ: 23–27 °C ค่า pH 5.8–7.8 (บางข้อมูลระบุ 6.5–7.5) ความกระด้าง (GH): 2–30 dGH โดยความกระด้างของน้ำควรต่ำกว่า 200 ppm1

ในธรรมชาติ บริสเทิลโนสเป็นปลากินพืชที่กินตะไคร่เป็นหลัก ดังนั้นการให้อาหารแผ่นจมสาหร่ายหรือสไปรูลินาวันละหนึ่งถึงสองครั้งจึงดีที่สุด อาหารเม็ดเล็ก อาหารแผ่น หรือหนอนแดงก็ให้ได้เช่นกัน ส่วนซูกินีหั่นแว่น ผักกาดคอสหรือผักโขมลวกก็เป็นอาหารเสริมที่ดีเมื่อให้เป็นครั้งคราว อย่าให้อาหารมากเกินไป แพลโคที่ได้รับอาหารเพียงพอจะมีสีสันดี และเช่นเดียวกับปลาแมวทุกชนิด ปลาจะใช้เวลาส่วนหนึ่งคุ้ยหาตะไคร่และเศษอินทรีย์ตามพื้นตู้1

ปลาที่รักสงบทุกชนิดเลี้ยงร่วมกันได้ และยังเลี้ยงร่วมกับสัตว์กินตะไคร่อื่น ๆ เช่น หอย หรือปลาที่เล็มตะไคร่ได้ด้วย เหมาะมากสำหรับตู้ปลารวมกับปลาอย่างปลาเนออนเตตร้า ปลาเพลตี้ ปลาหางนกยูง และอื่น ๆ ผู้เลี้ยงบางคนถึงขั้นเลี้ยงร่วมกับปลาที่ขึ้นชื่อเรื่องความก้าวร้าว เช่น ปลากัด หรือปลาหมอสีแอฟริกา และแม้แต่กับปลาที่แย่งอาหารเก่งอย่างปลาทอง อย่างไรก็ตาม เมื่อแพลโคโตเต็มวัย ตัวผู้อาจหวงอาณาเขตต่อกันอย่างมาก

ผู้เลี้ยงบางคนเลี้ยงร่วมกับปลาหมอสีได้สำเร็จ แต่ไม่ควรเลี้ยงร่วมกับปลาหมอสีขนาดใหญ่จากอเมริกากลางและอเมริกาใต้ ปลาชนิดนี้หากินกลางคืนและชอบกินอาหารส่วนใหญ่ในเวลากลางคืน1

ทั้งตัวผู้และตัวเมียมีติ่งเนื้อรอบปาก แต่ตัวผู้จะมีติ่งขนาดใหญ่บนหัว ตัวผู้มักมีขนาดใหญ่กว่า และมีหนามที่ครีบด้วย1

การเพาะพันธุ์ค่อนข้างง่าย เพื่อกระตุ้นให้ปลาผสมพันธุ์ ควรใส่ถ้ำหรือขอนไม้ เมื่อตัวผู้โตเต็มวัยจะจับจองอาณาเขตที่เหมาะสมที่สุดสำหรับวางไข่ การเปลี่ยนน้ำ 75 เปอร์เซ็นต์ช่วยกระตุ้นการผสมพันธุ์ได้ เนื่องจากฤดูผสมพันธุ์ตามธรรมชาติอยู่ในช่วงฤดูฝนของแอมะซอน ตัวผู้จะปกป้องอาณาเขตจากตัวผู้ตัวอื่นจนกว่าตัวเมียจะเข้ามา การต่อสู้มักทำให้ติ่งบนหัวพันกัน

ตัวเมียจะวางไข่ในอาณาเขตของตัวผู้ บนพื้นผิวแข็ง เช่น ขอนไม้ เพดานถ้ำ ท่อพีวีซี หรือของตกแต่งในตู้ ตัวผู้จะเฝ้าบริเวณที่วางไข่ตลอด 5 ถึง 10 วันจนกว่าไข่จะฟัก หลังฟักออกมา ลูกปลาจะกินถุงไข่แดงเป็นอาหารอยู่ไม่กี่วัน จากนั้นจึงเริ่มกินตะไคร่

ไม่ควรเพาะพันธุ์ในตู้ที่มีปลาหมอสีที่วางไข่บนพื้นตู้ เพราะมีแนวโน้มจะกินไข่1

บริสเทิลโนส (Ancistrus cirrhosus) มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาใต้ ส่วนใหญ่พบในแหล่งน้ำไหลแรงของลุ่มแม่น้ำแอมะซอน ส่วนปลาแมวในสกุล Ancistrus ชนิดอื่นพบได้ในพื้นที่อื่นของอเมริกาใต้และอเมริกากลาง รวมถึงปานามา

ปลาชนิดนี้ได้รับการจำแนกทางอนุกรมวิธานครั้งแรกในปี 18361

บริสเทิลโนสชอบน้ำที่มีออกซิเจนสูงและมีกระแสน้ำอยู่บ้าง เนื่องจากเป็นปลาที่อาศัยอยู่บริเวณพื้นตู้ ควรจัดขอนไม้ รากไม้ ไม้น้ำ และถ้ำไว้ให้มากพอสำหรับหลบซ่อนในเวลากลางวัน ขอนไม้เป็นพื้นผิวที่ดีให้ตะไคร่ขึ้นได้อย่างสม่ำเสมอ ทำให้ปลามีอาหารกินเพียงพอ แม้จะเป็นปลากินพืช แต่ก็จะไม่ทำลายไม้น้ำ1

บริสเทิลโนสเป็นแพลโคชนิดที่เล็กที่สุดชนิดหนึ่ง มีสีน้ำตาล เขียว หรือเทา พร้อมจุดสีขาวหรือเหลือง ส่วนใหญ่มีท้องสีอ่อนกว่าและหลังสีเข้มกว่า (ตัวเผือกส่วนใหญ่มีสีออกเหลือง) ลำตัวมีแผ่นกระดูกปกคลุม ตัวแบนและอ้วน หัวกว้างและขากรรไกรล่างยื่น ติ่งบนหัวจะเริ่มปรากฏเมื่ออายุราวหกเดือนซึ่งเป็นช่วงโตเต็มวัย ปลาชนิดนี้ไม่ได้ช่วยทำความสะอาดตู้อย่างแท้จริง แม้จะกินตะไคร่ตามกระจก แต่ก็ขับของเสียออกมามากด้วย1