ดิสคัสเตตร้า

• ความยาวมาตรฐาน: 90 มม. SL
• ขนาดพื้นตู้: 120 × 30 ซม.
• ปริมาตร: ประมาณ 108 ลิตร

ต้องใช้ตู้ปลาที่มีขนาดพื้นตู้อย่างน้อย 120 × 30 ซม.1

• อุณหภูมิ: 20–27 °C
• ค่า pH: 5.0–7.5
• ความกระด้าง (GH): 1–12 dGH1

เลี้ยงไม่ยากหากดูแลระบบตู้ได้ดี แต่แนะนำให้จัดตู้ให้คล้ายลำธารหรือแม่น้ำที่มีน้ำไหล ใช้พื้นตู้เป็นหินที่ถูกน้ำกัดเซาะจนเรียบหลายขนาด ทราย กรวดละเอียด และอาจมีก้อนหินขนาดเล็กบ้าง

สามารถตกแต่งเพิ่มด้วยรากไม้หรือกิ่งขอนไม้ และจะใส่ไม้น้ำด้วยก็ได้หากต้องการ แต่ไม้น้ำชนิดที่ใบนิ่มอาจถูกปลาแทะ

แม้ไม่จำเป็นต้องมีกระแสน้ำแรงแบบน้ำเชี่ยว แต่ปลาชนิดนี้จะอยู่ได้ดีที่สุดเมื่อน้ำมีออกซิเจนละลายอยู่สูงและมีการเคลื่อนไหวของน้ำปานกลาง ส่วนการเปลี่ยนน้ำทุกสัปดาห์ครั้งละ 30-50% ของปริมาตรตู้ควรถือเป็นกิจวัตรปกติ1

การวิเคราะห์สิ่งที่อยู่ในกระเพาะของปลาจากธรรมชาติพบว่าเป็นปลากินทั้งพืชและสัตว์แบบฉวยโอกาส กินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในน้ำ แมลง สาหร่าย และชิ้นส่วนพืชหลายชนิด แต่ยังไม่ชัดเจนว่าส่วนที่เป็นพืชนั้นมีสัดส่วนเท่าใดที่ได้มาจากสิ่งที่อยู่ในทางเดินอาหารของเหยื่อ

ในตู้ปลาให้อาหารได้ง่าย แต่เพื่อให้ปลาสมบูรณ์และสีสวยที่สุด ควรให้อาหารมีชีวิตและอาหารแช่แข็งขนาดเล็กเป็นประจำ เช่น หนอนแดง ไรแดง และไรทะเล ควบคู่กับอาหารแผ่นและอาหารเม็ดเล็กคุณภาพดี ซึ่งอย่างน้อยบางส่วนควรมีส่วนผสมของพืชหรือสาหร่ายเพิ่มเติม1

เป็นปลานิสัยสงบ แต่ด้วยขนาดตัวที่ค่อนข้างใหญ่และพฤติกรรมที่ค่อนข้างกระฉับกระเฉง อาจทำให้ปลาที่ตัวเล็กกว่ามากหรือปลาที่เงียบขรึมกว่ารู้สึกถูกข่มได้ โดยเฉพาะในช่วงเวลาให้อาหาร

เหมาะอย่างยิ่งสำหรับเลี้ยงรวมในตู้ปลาขนาดใหญ่ โดยเลี้ยงร่วมกับปลาในวงศ์ Characidae ที่มีขนาดใกล้เคียงกัน ปลาหมอสีอย่าง Geophagus, Satanoperca หรือ Heros spp. รวมถึงปลาแมววงศ์ Callichthyidae และ Loricariidae ได้

โดยธรรมชาติเป็นปลาที่อยู่รวมเป็นฝูง ดังนั้นควรซื้อมาเลี้ยงประมาณ 8-10 ตัว

การเลี้ยงในจำนวนที่มากพอไม่เพียงทำให้ปลาตื่นตกใจน้อยลง แต่ยังทำให้ตู้ดูสวยงามและเป็นธรรมชาติมากขึ้น อีกทั้งพฤติกรรมก้าวร้าวต่าง ๆ มักจะถูกจำกัดอยู่ภายในฝูง เพราะปลาจะมุ่งรักษาลำดับชั้นของตนในฝูง1

ตัวเมียที่โตเต็มวัยจะมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย และท้องจะกลมอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมีไข่ ส่วนตัวผู้จะมีส่วนยื่นคล้ายตะขอขนาดเล็กมากบนก้านครีบก้น1

ยังไม่พบบันทึกการเพาะพันธุ์โดยละเอียด แต่ตามข้อมูลของ Baensch ปลาชนิดนี้สามารถวางไข่ได้ในตู้ขนาดใหญ่ และตัวเมียหนึ่งตัวอาจวางไข่ได้ถึง 2000 ฟองในการวางไข่ครั้งเดียว

ตู้เพาะควรมีแสงสลัวมาก และปูพื้นด้วยตาข่ายที่มีช่องใหญ่พอให้ไข่ตกผ่านลงไปได้ แต่เล็กพอที่พ่อแม่ปลาจะเข้าไปกินไข่ไม่ได้ หรือใส่ไม้น้ำใบละเอียด เช่น Taxiphyllum spp. ให้เต็มตู้เป็นส่วนใหญ่

ควรแยกพ่อแม่ปลาออกหลังวางไข่ ลูกปลาจะเริ่มว่ายน้ำได้เองหลังจากนั้นประมาณหกวัน1

โดยทั่วไปถือว่าเป็นปลาเฉพาะถิ่นของลุ่มน้ำแถบชายฝั่งในกายอานาและซูรินาม โดยมีแหล่งที่พบตัวอย่างต้นแบบคือแม่น้ำเอสเซกีโบ ประเทศกายอานา แต่ข้อมูลระยะหลังบ่งชี้ว่าปลาชนิดนี้ หรือปลาสกุลเดียวกันที่มีหน้าตาคล้ายกันและยังระบุชนิดไม่ได้ อาจพบในลุ่มน้ำโอรีโนโกและลุ่มน้ำเนโกรในเวเนซุเอลาและบราซิลด้วย1

แม่น้ำ ลำธาร และลำน้ำสาขาในที่ราบลุ่ม พบได้น้อยกว่าในแอ่งน้ำหรือแหล่งน้ำที่ถูกกักไว้1

ปลาชนิดนี้พบได้ไม่บ่อยในตลาดปลาสวยงาม

ปัจจุบันสกุล Brachychalcinus มีทั้งหมดห้าชนิด ได้แก่ B. copei (Steindachner 1882) จากแม่น้ำมาเดราและแม่น้ำโซลิมอยส์ B. nummus Böhlke 1958 จากแถบแอมะซอนตอนบนในโคลอมเบีย เอกวาดอร์ และเปรู B. orbicularis (Valenciennes 1850) จากกายอานาและซูรินาม (แต่ดูหัวข้อ 'การกระจายพันธุ์') B. parnaibae Reis 1989 จากลุ่มแม่น้ำปาร์นาอีบา และ B. retrospina Boulenger 1892 จากระบบแม่น้ำปารากวัย

ปลากลุ่มนี้มักถูกเรียกรวม ๆ กันว่า 'ซิลเวอร์ดอลลาร์เตตร้า' และแม้ว่าปกติจะบอกกันว่าชนิดที่มีขายในตลาดปลาสวยงามคือ B. orbicularis แต่การจำแนกชนิดนั้นทำได้ยาก

ตามงานของ Reis (1989) ปลาชนิดนี้แยกจากชนิดอื่นในสกุลเดียวกันได้จากลักษณะร่วมกันของก้านครีบหลังแบบแตกแขนงเก้าก้าน และหนามหน้าครีบหลังที่ค่อนข้างยาว คือยาว 5.7-9.3 % SL และ 17.5-29.0 % ของความยาวหัวด้านบน

สกุล Brachychalcinus มักถูกจัดอยู่ในวงศ์ย่อย Stethaprioninae ซึ่งยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ สมาชิกในวงศ์ย่อยนี้แตกต่างจากปลาในวงศ์ Characidae อื่น ๆ ตรงที่มีลำตัวกว้างสูง บางชนิดมีรูปร่างคล้ายจาน และมีหนามกระดูกชี้ไปทางด้านหน้าอยู่หน้าก้านครีบหลังก้านแรก โดยองค์ประกอบแรกของครีบก้นก็เปลี่ยนรูปเป็นโครงสร้างที่คล้ายกัน (Reis, 1989)1