ปักเป้าเลข 8

ขนาดโตเต็มวัย: 8 ซม. (ความยาวมาตรฐาน SL) ขนาดพื้นตู้ปลา: 75 × 30 ซม. ปริมาตร: ประมาณ 68 ลิตร (75 × 30 × 30 ซม.)1

• อุณหภูมิ: 22–26 °C
• ค่า pH: 6.5–7.5
• ความกระด้าง (GH): 5–12 dGH1

ควรเลี้ยงในตู้ปลาที่ปลูกไม้น้ำหนาแน่น และวางรากไม้คดงอกับกิ่งไม้เพื่อเพิ่มที่หลบซ่อน แต่ไม้น้ำใบอ่อนอาจถูกปลากัดแทะ ควรเว้นพื้นที่โล่งไว้ระหว่างกลางให้ปลาว่าย เพราะเป็นปลาที่ชอบว่ายน้ำ แนะนำให้ใช้พื้นทรายและไม้น้ำลอยผิวน้ำเพื่อช่วยกรองแสงให้นุ่มลง ปลาชนิดนี้ไวต่อคุณภาพน้ำที่แย่ลงมาก จึงต้องเปลี่ยนน้ำบางส่วนอย่างสม่ำเสมอ แม้มักถูกมองว่าเป็นปลาน้ำจืดแท้ แต่เมื่อเลี้ยงในตู้ปลา ปลาชนิดนี้มักมีอายุยืนกว่าเมื่อเติมเกลือทะเลจนมีค่าความถ่วงจำเพาะประมาณ 1.005 อย่างไรก็ตาม ก็สามารถเลี้ยงในน้ำจืดได้เช่นกัน1

ปักเป้าเขียว (green puffer, สกุล Dichotomyctere) เป็นปลาปักเป้าสำหรับตู้ปลาที่รู้จักกันดีที่สุด เป็นสัตว์น้ำกร่อย หากเลี้ยงในน้ำจืดต้องใส่ใจค่า pH เป็นพิเศษ ค่า pH ต่ำกว่า 8 ไม่เหมาะกับปลาในระยะยาว และน้ำควรกระด้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ วิธีเลี้ยงที่ง่ายที่สุดคือเลี้ยงในน้ำกร่อย โดยใช้เกลือทะเล 5-10 กรัมต่อลิตรก็เพียงพอ2

ชอบกินสัตว์มีเปลือกทุกชนิด รวมถึงหนอนและอาหารสดหรืออาหารแช่แข็งอื่น ๆ ควรให้หอยและสัตว์มีเปลือกที่ไม่ได้แกะเปลือก (เช่น ขาปู กุ้ง ฯลฯ) เป็นประจำ เพื่อให้ฟันที่แหลมคมสึกอยู่เสมอ ฟันของปลาชนิดนี้งอกยาวต่อเนื่องเหมือนปลาปักเป้าชนิดอื่น และจะกลายเป็นปัญหาต่อปลาหากไม่ได้ขบกัดบดให้สึกลง1

เลี้ยงรวมในตู้ปลารวมได้ แต่ต้องระมัดระวังในการเลือกปลาที่เลี้ยงร่วม เพราะมักกัดครีบปลาที่ว่ายช้าหรือปลาครีบยาว ในน้ำจืด ปลาชนิดนี้เลี้ยงร่วมกับปลาที่ว่ายเร็วได้ดี เช่น ปลาคาราซิน ปลาซิว และปลาบาร์บ ส่วนในตู้รวมน้ำกร่อย ปลาที่เลี้ยงร่วมได้ ได้แก่ ปลาโมโน ปลาบู่บัมเบิลบี และปลากระจกสกุล Chanda ชนิดที่ทนเค็มได้ แม้จะอยู่ร่วมกับปลาชนิดเดียวกันได้ในตู้ที่ใหญ่พอ แต่มีการศึกษาที่พบว่าปลาที่เลี้ยงเดี่ยวมักมีอายุในที่เลี้ยงยืนกว่ามาก หากต้องการเลี้ยงมากกว่าหนึ่งตัว ควรซื้ออย่างน้อย 4 ตัว เพื่อให้ความก้าวร้าวกระจายกันไปภายในกลุ่ม1

ปลาในสกุล Dichotomyctere บางครั้งอาจก้าวร้าวขึ้นมาและกัดครีบปลาอื่นขาด จึงต้องระมัดระวังสักหน่อยเมื่อเลี้ยงในตู้ปลารวม ทางที่ดีที่สุดคือเลี้ยงเป็นกลุ่ม โดย 6-10 ตัวเป็นจำนวนที่เหมาะที่สุด2

แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะแยกเพศจากลักษณะภายนอก ตัวเมียที่โตเต็มวัยอาจมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้1

เชื่อว่ายังไม่เคยมีการเพาะพันธุ์ในหมู่ผู้เลี้ยง ดูเหมือนว่าเป็นปลาที่วางไข่บนพื้น และตัวผู้มีการดูแลไข่และลูกอยู่บ้าง1

อาศัยอยู่ในแม่น้ำและน่านน้ำชายฝั่ง ส่วนใหญ่พบในน้ำจืด แต่ก็พบในน้ำกร่อยบ่อยเช่นกัน1

ปลาปักเป้าได้ชื่อนี้เพราะสามารถพองกระเพาะที่ยืดหยุ่นได้ด้วยน้ำหรืออากาศ ซึ่งมักเป็นการตอบสนองต่อภัยคุกคามบางอย่าง แม้ว่าในตู้ปลาจะมีหลายตัวที่ดูเหมือนพองตัวโดยไม่มีสาเหตุชัดเจน ปลาจะพองขึ้นเป็น 2 หรือ 3 เท่าของขนาดปกติ ใหญ่พอที่จะทำให้ผู้ล่าหลายชนิดตกใจหนีไป หรือกลืนได้ยาก ปลาปักเป้ายังมีการปรับตัวที่น่าสนใจอีกหลายอย่าง เป็นปลาไม่กี่ชนิดที่กะพริบตาหรือหลับตาได้จริง ซึ่งยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้ปลาที่มีบุคลิกโดดเด่นอยู่แล้ว นอกจากนี้ยังมีปากคล้ายจะงอยซึ่งเกิดจากฟัน 2 ซี่ของขากรรไกรแต่ละข้างเชื่อมติดกัน (จึงเป็นที่มาของชื่อวงศ์ Tetraodontidae) ใช้ขบบดสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่มีเปลือก ซึ่งเป็นอาหารโปรดของปลาปักเป้าส่วนใหญ่ หลายส่วนของร่างกายปลาปักเป้ามีสารพิษต่อระบบประสาทที่ร้ายแรงชื่อเทโทรโดท็อกซิน ซึ่งเป็นพิษชนิดเดียวกับที่พบในหมึกสายวงน้ำเงินที่ขึ้นชื่อ เมื่อได้รับเข้าไปในปริมาณมากพอ อาจทำให้เป็นอัมพาตและเสียชีวิตได้ ปัจจุบันยังไม่มียาต้านพิษ และสำหรับมนุษย์ พิษนี้ร้ายแรงกว่าไซยาไนด์มากกว่า 1000 เท่า ที่น่าสยดสยองคือผู้ได้รับพิษมักยังรู้สึกตัวอยู่ตลอดขณะที่ร่างกายค่อย ๆ เป็นอัมพาต ปลาปักเป้าเป็นอาหารรสเลิศที่มีชื่อเสียงในญี่ปุ่น แต่ปรุงได้เฉพาะเชฟที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีเท่านั้น และถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนเสียชีวิตจากการกินไปแล้วมากมาย เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้เลี้ยงต้องกังวล แต่หากต้องการเลิกเลี้ยงปลาปักเป้า ควรขายต่อให้คนอื่น อย่าเพิ่งยกเตาบาร์บีคิวออกมาเด็ดขาด! D. ocellatus เป็นปลาปักเป้าชนิดหนึ่งที่พบในตลาดปลาสวยงามค่อนข้างบ่อย แต่ไม่ค่อยเหมาะกับผู้เลี้ยงทั่วไป เนื่องจากความต้องการด้านอาหารและต้องการน้ำคุณภาพสูงมาก หากเลี้ยงอย่างถูกต้อง จะเป็นปลาตัวเล็กน่ารักที่แสดงบุคลิกเฉพาะตัวออกมาได้จริง1

ตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ปลาชนิดนี้ถูกสับสนกับปักเป้ามังกร (Pao palembangensis) จึงพบในเอกสารเก่าภายใต้ชื่อ Tetraodon palembangensis และชื่อสามัญ ปักเป้าปาเลมบัง (Palembang puffer) ก็ยังคงหลงเหลือมาจากเหตุนี้2