ปลาปักเป้ามังกร

เป็นปลาปักเป้าที่ไม่ได้ว่ายน้ำมากนัก การเลี้ยงเดี่ยวหนึ่งตัวสามารถใช้ตู้ปลาขนาด 120 × 30 × 30 ซม. (ประมาณ 108 ลิตร) ได้อย่างสบาย2

• อุณหภูมิ: 24–28 °C
• ค่า pH: 6.8–7.6
• ความกระด้าง (GH): 8–20 dGH2

ปลาชนิดนี้ชอบมีที่หลบซ่อน เพราะต่างจากปลาปักเป้านักล่าบางชนิดตรงที่มักไม่มุดตัวลงไปในวัสดุปูพื้น ขอนไม้ หินก้อนใหญ่ และกระถางดินเผา ล้วนเหมาะสำหรับใช้เป็นที่หลบ สามารถเลี้ยงในตู้ไม้น้ำได้โดยไม่มีปัญหา แม้ว่าไม้น้ำจะไม่ใช่สิ่งจำเป็นก็ตาม เช่นเดียวกับปลาปักเป้าทุกชนิด ปลาชนิดนี้อ่อนไหวต่อคุณภาพน้ำที่แย่ลงมาก จึงต้องเปลี่ยนน้ำบางส่วนอย่างสม่ำเสมอ2

ชอบกินสัตว์มีเปลือกทุกชนิด รวมถึงหนอนและอาหารสดและอาหารแช่แข็งอื่นๆ ควรให้หอยและสัตว์มีเปลือกที่ไม่แกะเปลือก (เช่น ขาปู หอยแมลงภู่ ฯลฯ) อย่างสม่ำเสมอ เพื่อรักษาฟันที่แหลมคมของมัน เช่นเดียวกับปลาปักเป้าชนิดอื่น ฟันของมันงอกยาวขึ้นเรื่อยๆ และจะกลายเป็นปัญหาต่อตัวปลาหากไม่ได้ถูกขัดสีให้สั้นลง ในช่วงแรกบางครั้งปลาอาจไม่ค่อยยอมรับอาหารที่ไม่ใช่ของเป็น แต่โดยทั่วไปสามารถฝึกให้กินได้หากใช้ความอดทนสักหน่อย เนื่องจากเป็นปลาที่เคลื่อนไหวน้อย จึงไม่จำเป็นต้องให้อาหารทุกวัน ปลาวัยอ่อนให้อาหารวันเว้นวันก็เพียงพอ ส่วนปลาโตเต็มวัยต้องการอาหารเพียงสัปดาห์ละหนึ่งหรือสองครั้งเท่านั้น2

ลวดลายแปลกตาที่ท้องมีไว้ล่อเหยื่อ Pao palembangensis เป็นนักล่าที่แกล้งทำเป็นปลาตายขณะล่าเหยื่อ โดยลอยนิ่งอยู่เหมือนซากปลา หากปลาเล็กหรือกุ้งเข้ามาจะกินซากนั้น ก็จะกลายเป็นอาหารของมันเสียเอง1

ไม่เหมาะกับตู้รวมเนื่องจากเป็นปลาที่กินปลาอื่นเป็นอาหาร บางครั้งอาจเลี้ยงร่วมกับปลาที่ว่ายน้ำว่องไวซึ่งมีขนาดใกล้เคียงกันหรือใหญ่กว่าได้ เช่น ปลาคาราซินหรือปลาวงศ์ปลาตะเพียน (ปลาไซปรินิด) ขนาดใหญ่ แต่ก็ยังมีความเสี่ยงอยู่เสมอ ที่น่าแปลกคือ แม้จะเหมาะกับการเลี้ยงเดี่ยวมากที่สุด แต่ปลาชนิดนี้ไม่ได้ก้าวร้าวต่อพวกเดียวกันมากนัก และสามารถเลี้ยงหลายตัวในตู้ปลาขนาดใหญ่ได้ ตราบใดที่มีที่หลบซ่อนและสิ่งบังสายตาอย่างเพียงพอ การทะเลาะกันบ้างเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หากตัดสินใจเลี้ยงเป็นกลุ่มจึงควรเฝ้าสังเกตอย่างใกล้ชิด2

มีข่าวลือว่าโหนกบนหลังของตัวเมียเล็กกว่าของตัวผู้มาก1

ไม่ทราบแน่ชัด2

มีการเพาะพันธุ์ปลาชนิดนี้ในตู้ปลาได้แล้ว และพบว่าเป็นปลาที่วางไข่และดูแลไข่ในโพรง1

เคยมีการเพาะพันธุ์และวางไข่ได้ในตู้ปลา แม้จะเกิดขึ้นน้อยมาก ปลาชนิดนี้วางไข่บนพื้นวัสดุปูพื้น โดยไข่จะถูกวางในหลุมที่ขุดเตรียมไว้ก่อนภายในโพรง หลังวางไข่ ตัวผู้จะดูแลไข่จนกระทั่งฟักเป็นตัว ซึ่งเมื่อถึงตอนนั้นควรนำพ่อแม่ปลาออก ลูกปลาสามารถกินไรทะเลแรกฟัก และแม้แต่หนอนแดงได้ตั้งแต่แรกเกิด ลูกปลาค่อนข้างก้าวร้าวต่อกัน จึงต้องมีที่หลบซ่อนมากพอ2

ปลาชนิดนี้ค่อนข้างมีความเฉพาะทางในการอยู่อาศัย พบเฉพาะบนเกาะสุมาตราและเกาะบอร์เนียวเท่านั้น1

ไทย ลาว มาเลเซีย และอินโดนีเซีย2

อาศัยอยู่ในน้ำที่อ่อนมากและเป็นกรด1

อาศัยอยู่ในลำธารน้ำจืด แม่น้ำที่น้ำไหลช้า และบ่อน้ำ2

ในหนังสือปลาสวยงามรุ่นเก่า Pao palembangensis (เดิมชื่อ Tetraodon palembangensis) มักถูกสับสนกับ "ปลาปักเป้าเลขแปด" (Figure eight puffer) Dichotomyctere ocellatus (เดิมรู้จักกันในชื่อ Tetraodon biocellatus) แม้ว่าทั้งสองชนิดจะมีหน้าตาแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ชนิดหลังมีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 8 ซม. และเป็นปลาน้ำกร่อย จากความสับสนนี้ Pao palembangensis จึงเป็นที่รู้จักในตลาดปลาสวยงามระดับนานาชาติในชื่อ "dragon puffer" (ปลาปักเป้ามังกร) ด้วย1

ปลาปักเป้าได้ชื่อนี้มาเพราะสามารถพองกระเพาะที่ยืดหยุ่นได้ด้วยน้ำหรืออากาศ ซึ่งโดยปกติเป็นการตอบสนองต่อภัยคุกคามบางอย่าง แม้ว่าในตู้ปลา ปลาหลายตัวดูเหมือนจะพองตัวโดยไม่มีสาเหตุชัดเจน เมื่อพองตัว ปลาจะมีขนาดใหญ่ขึ้น 2 หรือ 3 เท่าของขนาดปกติ ทำให้ตัวใหญ่พอที่จะทำให้ผู้ล่าหลายชนิดตกใจหนีไป และกลืนได้ยาก

หลายส่วนในร่างกายของปลาปักเป้ามีสารพิษต่อระบบประสาทที่ร้ายแรงชื่อเตโตรโดท็อกซิน (tetrodotoxin) ซึ่งเป็นพิษชนิดเดียวกับที่พบในหมึกสายวงน้ำเงินอันขึ้นชื่อ เมื่อกินเข้าไปในปริมาณมากพอ อาจทำให้เป็นอัมพาตและเสียชีวิตได้ จนถึงปัจจุบันยังไม่มียาต้านพิษ และสำหรับมนุษย์ พิษนี้ร้ายแรงกว่าไซยาไนด์มากกว่า 1,000 เท่า ที่น่าสยดสยองคือ ผู้ได้รับพิษมักยังมีสติอยู่ขณะที่ร่างกายเป็นอัมพาต ปลาปักเป้าเป็นอาหารชั้นเลิศที่มีชื่อเสียงในญี่ปุ่น แต่จะปรุงโดยพ่อครัวที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีเท่านั้น และถึงอย่างนั้นก็ยังมีผู้เสียชีวิตจากการกินปลาปักเป้าจำนวนมาก

P. palembangensis เป็นนักล่าแบบซุ่มโจมตีที่เคลื่อนไหวน้อยมาก บางตัวจะขยับก็ต่อเมื่อให้อาหารเท่านั้น จึงเหมาะกับผู้เลี้ยงที่ชื่นชอบปลากลุ่มนี้จริงๆ เท่านั้น และด้วยเหตุนี้ palembangensis จึงไม่ค่อยพบในตลาดปลาสวยงามบ่อยนัก2