ไอโซพอดน้ำจืด

บางครั้งใช้เป็นอาหารมีชีวิตสำหรับปลาหากินตามพื้นขนาดกลางถึงใหญ่ ในตู้เพาะกุ้งไม่แนะนำให้เลี้ยงรวมกัน ไม่ใช่เพราะความก้าวร้าว แต่เพราะแย่งอาหาร ขยายพันธุ์ได้เร็วกว่า และทนต่อสภาพน้ำที่ทำให้กุ้งตายได้1

• ทนต่อคุณภาพน้ำที่แย่และมลพิษจากสารอินทรีย์ได้ ทนความเค็มได้ในระดับค่อนข้างสูง
• ทนต่อออกซิเจนต่ำและแอมโมเนียในรูปที่ไม่แตกตัว (unionized ammonia) ระดับสูงได้ (ทนออกซิเจนต่ำได้มากกว่า Gammarus pulex ประมาณ 5 เท่า และทนแอมโมเนียไม่แตกตัวได้มากกว่า 2 เท่า)
• ค่า pH: รอดชีวิต 100% ที่ 4.5–11.0 ค่าที่เหมาะสมที่สุด 6.5–9.0
• อุณหภูมิ: 5–30 °C จะว่องไวที่สุดในช่วงเดือนที่อากาศเย็น อุณหภูมิสูงทำให้การเติบโต อัตรารอด และการขยายพันธุ์ลดลง

ควรปรับอุณหภูมิอย่างค่อยเป็นค่อยไป การเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันมากกว่า 5 องศาอาจทำให้เกิดอาการช็อกอุณหภูมิได้1

หากต้องการกำจัดออกจากตู้: เอาที่หลบซ่อนออก ล้างระบบกรองให้สะอาดอย่างทั่วถึงและดูดตะกอนพื้นตู้ เพิ่มความแรงของกระแสน้ำ ลดอาหารที่เหลือและตะไคร่ และใช้กับดักโดยวางใบไม้หรือผักไว้ในช่วงเย็น1

เป็นสัตว์กินซากอินทรีย์ที่มีประสิทธิภาพและกินอาหารหลากหลาย ได้แก่ เศษใบไม้ ไบโอฟิล์ม จุลินทรีย์ เชื้อรา ตะไคร่ และอื่น ๆ อาหารหลักคือซากพืชที่กำลังเน่าเปื่อย และดูเหมือนจะชอบเชื้อรามากกว่า

ในตู้ปลาจะกินแทบทุกอย่าง หากต้องการจำลองสภาพธรรมชาติ ให้ใส่ใบไม้แห้งลงไปบ้างเป็นระยะ ซึ่งจะถูกกินจนเหลือแต่เส้นใบ อย่าใส่ใบไม้สด เพราะมีน้ำตาลมากและอาจเพิ่มของเสียอินทรีย์ในตู้ ต้องแน่ใจว่าใบไม้สะอาดและไม่ผ่านการใช้สารเคมีใด ๆ

ปลอดภัยสำหรับตู้ไม้น้ำ เพราะจะแทะกินเฉพาะไม้น้ำที่กำลังจะตายอยู่แล้ว1

ไอโซพอดน้ำจืดจะคลานช้า ๆ ไปตามพื้นตู้หรือเศษซากพืชที่เน่าเปื่อย เป็นสัตว์ที่อาศัยในน้ำโดยสมบูรณ์และแทบช่วยตัวเองไม่ได้เลยเมื่ออยู่นอกน้ำ ไม่ได้ว่ายน้ำจริง ๆ แต่สามารถพาตัวเองเคลื่อนที่ไปในน้ำด้วยการดีดตัวเป็นจังหวะกระตุก ๆ

มีวิธีป้องกันตัวสองแบบ คืออยู่นิ่งไม่ขยับ หรือสลัดขาทิ้ง (autotomy) ซึ่งจะงอกใหม่ได้ในภายหลัง ในฤดูแล้งจะมุดตัวลงในโคลนและเข้าสู่ภาวะจำศีล

ในฐานะสัตว์กินซาก จึงทำหน้าที่เป็นทีมทำความสะอาดตู้ ช่วยย่อยสลายสารอินทรีย์และซากพืช และไม่ทำลายไข่ของปลาที่วางไข่แบบโปรยไข่1

• ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย
• ขาคู่แรกของตัวผู้มีปุ่มยื่น (apophyses) ซึ่งตัวเมียไม่มี ขาคู่ที่ 4 มีขนาดเล็กกว่าและโค้ง ใช้สำหรับจับตัวเมีย
• ตัวเมียมีแผ่น oostegites ที่ประกอบกันเป็นถุงฟักไข่อยู่ใต้ลำตัวด้านหน้า1

โดยปกติมีสองรุ่นต่อปี (รุ่นฤดูใบไม้ผลิและรุ่นฤดูใบไม้ร่วง) การผสมพันธุ์เริ่มในฤดูใบไม้ผลิเมื่ออุณหภูมิน้ำถึงประมาณ 7–8 °C จะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ที่อายุ 1.5–3 เดือน เมื่อมีขนาดประมาณ 3–4 มม.

ตัวผู้จะเฝ้าตัวเมียโดยอุ้มตัวเมียไว้ 5–7 วันจนกว่าตัวเมียจะลอกคราบ การปฏิสนธิเกิดขึ้นได้เพียงประมาณ 24 ชั่วโมงหลังลอกคราบเท่านั้น จากนั้นตัวผู้จะปล่อยตัวเมีย

ภายใน 2–10 ชั่วโมงจะเกิดถุงฟักไข่และมีการวางไข่สีส้มลงในถุง โดยปกติ 30–150 ฟอง ระยะฟักใช้เวลา 23–35 วันขึ้นอยู่กับอุณหภูมิ ลูกที่ออกมามีขนาดประมาณ 1 มม. และใช้ชีวิตได้เองทันที1

Asellus aquaticus เป็นครัสเตเชียนน้ำจืดที่พบได้บ่อยที่สุดชนิดหนึ่ง กระจายพันธุ์กว้างทั่วยุโรปและอเมริกาเหนือ เป็นชนิดที่อยู่ในเขตภูมิอากาศอบอุ่น มีบันทึกการพบตั้งแต่บริเวณทะเลเมดิเตอร์เรเนียนทางใต้ไปจนถึงสแกนดิเนเวียทางเหนือ

มีการตั้งสมมติฐานว่าชนิดนี้เข้ามาถึงยุโรปเมื่อประมาณ 8–12 ล้านปีก่อน ผ่านแอ่งน้ำกร่อยพาราทีทิส (Paratethys)1

พบหนาแน่นในแหล่งน้ำนิ่งหรือน้ำไหลช้าที่มีมลพิษจากสารอินทรีย์ โดยเฉพาะใกล้จุดปล่อยน้ำทิ้ง แต่ก็พบในแหล่งน้ำที่ค่อนข้างสะอาดซึ่งมีสารอินทรีย์จากธรรมชาติสูงด้วย ชนิดนี้เป็นสัตว์ที่ปรับตัวได้กับสภาพแวดล้อมกว้าง (eurybiont) และอยู่ได้ดีในสภาพที่หลากหลาย รวมถึงแหล่งน้ำผิวดินที่กร่อยเล็กน้อยและแหล่งน้ำจืดใต้ดิน

ไม่พบในทะเล และไม่พบในลำธารหรือแม่น้ำที่น้ำไหลเชี่ยว1

• ขนาด: โดยทั่วไป 5–10 มม. ตัวผู้ใหญ่กว่าตัวเมียเล็กน้อย ตัวที่ยาวถึง 2 ซม. ถือเป็นกรณียกเว้น
• ลำตัว: แบน เป็นปล้อง ยาวรี มีแผ่นเปลือกซ้อนเหลื่อมกัน สีน้ำตาลหรือเทา บางครั้งมีลายด่าง ประชากรที่อาศัยในถ้ำมีสีและตาลดลง
• ปล้องลำตัว: ส่วนหัว 5 ปล้อง ส่วนอก 8 ปล้อง และส่วนท้อง 7 ปล้อง ปล้องท้องสุดท้ายคือเทลสัน (telson)
• มีขาเดิน 7 คู่ และหนวดยาว 1 คู่

Asellus aquaticus ที่จับมาจากธรรมชาติอาจเป็นโฮสต์กึ่งกลางของพยาธิหนอนหัวหนาม (acanthocephalosis) ได้ แต่การติดเชื้อในปลาตู้พบได้น้อย1