เชอร์รี่เรด คองโกเตตร้า

ความยาวมาตรฐาน: 80 มม. SL

ขนาดพื้นตู้: 120 × 30 ซม. ปริมาตร: ประมาณ 108 ลิตร

แนะนำให้ใช้ตู้ที่มีขนาดพื้นอย่างน้อย 120 × 30 ซม. หรือเทียบเท่า1

• อุณหภูมิ: 20–28 °C
• ค่า pH: 5.0–7.0
• ความกระด้าง (GH): 1–10 dGH1

การตกแต่งตู้ไม่ค่อยสำคัญนัก ปลาชนิดนี้อยู่ได้ดีในตู้ไม้น้ำ แต่ถ้าจะให้ดีที่สุด ควรจัดตู้ให้เหมือนลำธารหรือแม่น้ำที่มีกระแสน้ำไหล ปูพื้นด้วยหินหลายขนาด ทราย กรวดละเอียด และก้อนหินใหญ่ที่ผิวมนจากการกัดเซาะของน้ำบางก้อน

จะใช้รากไม้และกิ่งไม้ขอนลงตู้ด้วยก็ได้ แต่ต้องเว้นพื้นที่ว่างให้ปลาว่ายน้ำได้มากพอ

ปลาชนิดนี้ไวต่อการเปลี่ยนแปลงของปริมาณของเสียอินทรีย์ในน้ำ จึงไม่ควรปล่อยลงตู้ที่วงจรไนโตรเจนยังไม่สมบูรณ์เด็ดขาด และต้องเปลี่ยนน้ำทุกสัปดาห์ครั้งละ 20–30% ของปริมาตรตู้ เพื่อให้ปลาแข็งแรงในระยะยาว1

ปลาในธรรมชาติน่าจะเป็นปลาที่หากินไปเรื่อย ๆ โดยกินแมลงขนาดเล็ก สัตว์พวกกุ้งกั้งปูขนาดเล็ก ผลไม้ที่ร่วงลงน้ำ ฯลฯ

ในตู้ปลาเลี้ยงง่ายเรื่องอาหาร แต่ถ้าต้องการให้ปลามีสภาพดีและสีสวยที่สุด ควรให้อาหารสดและอาหารแช่แข็งขนาดเล็กเป็นประจำ เช่น หนอนแดง ไรแดง และไรทะเล ควบคู่กับอาหารแผ่นและอาหารเม็ดเล็กคุณภาพดี ซึ่งอย่างน้อยบางส่วนควรมีส่วนผสมของพืชหรือสาหร่ายเพิ่มเติม

แมลงขนาดเล็ก เช่น จิ้งหรีด หรือแมลงหวี่ Drosophila ก็ใช้ได้เช่นกัน แต่ควรเลี้ยงแมลงเหล่านี้ด้วยอาหารแผ่นหรือพืชผักบางชนิดให้อิ่มท้องก่อนนำไปให้ปลากิน1

เป็นปลาที่ว่ายน้ำปราดเปรียวและค่อนข้างตกใจง่าย แต่โดยทั่วไปนิสัยสงบ จึงเหมาะมากสำหรับตู้รวมขนาดใหญ่ที่ศึกษาข้อมูลการเลือกปลามาอย่างดี

ปลาที่อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมคล้ายกันในธรรมชาติ โดยเฉพาะปลาในวงศ์ปลาตะเพียน (cyprinids) และปลาในวงศ์ Alestidae ชนิดอื่นที่มีขนาดใกล้เคียงกัน อาจเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่ก็ยังเลี้ยงร่วมกับปลาหมอสี ปลาหนัง ปลาหมู ฯลฯ ได้อีกหลายชนิด

ควรซื้ออย่างน้อย 8–10 ตัว ให้มีทั้งตัวผู้และตัวเมีย และเพิ่มปลาที่อยู่เป็นฝูงชนิดอื่นเพื่อให้ปลารู้สึกปลอดภัย แล้วจะได้เห็นภาพที่ดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น

การปะทะกันระหว่างตัวผู้ที่เป็นคู่แข่งก็น่าดูเช่นกัน ตัวผู้จะแสดงสีสันสวยที่สุดเมื่อแข่งกันเรียกความสนใจจากตัวเมียหรือแย่งลำดับชั้นในฝูง1

ตัวผู้ที่โตเต็มวัยมีสีสันสดกว่าตัวเมีย และมีครีบหลัง ครีบท้อง ครีบก้น และครีบหางยื่นยาว รวมถึงก้านครีบกลางของครีบหางด้วย ส่วนปลาที่อยู่ในช่วงผสมพันธุ์จะมีสีออกแดงสด

ตัวเมียก็มีก้านครีบกลางของครีบหางยื่นยาวเช่นกัน แต่แฉกครีบหางและครีบอื่น ๆ สั้นกว่าตัวผู้อย่างชัดเจน1

แหล่งที่เก็บตัวอย่างต้นแบบ (type locality) คือ 'Yangambi, Lake Yandja' โดย Yangambi เป็นชุมชนริมแม่น้ำคองโกในจังหวัด Orientale สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก

A. brichardi ดูเหมือนจะพบเฉพาะในแม่น้ำคองโกตอนกลาง รวมถึงลำน้ำสาขาบางสาย เช่น แม่น้ำ Busira และ Ruki และอาจพบในลำน้ำสาขาที่ไหลมาจากสาธารณรัฐคองโกด้วย

มีรายงานเพียงครั้งเดียวจาก Pool Malebo (Stanley Pool) ส่วนบันทึกอื่นทั้งหมดมาจากพื้นที่ที่อยู่เหนือขึ้นไปตามลำน้ำค่อนข้างไกล1

ปลาชนิดนี้บางครั้งมีขายในชื่อ 'cherry red Congo tetra' หรือ 'super red Congo tetra' และเคยถูกเรียกด้วยชื่อที่ใช้ผิด คือ Alestopetersius nigropterus หรือ A. ansorgii

ชื่อแรก (A. nigropterus) เป็นชนิดที่ถูกต้องในสกุลเดียวกัน ซึ่งไม่มีในวงการปลาสวยงาม เพราะแทบไม่มีหรือไม่มีการส่งออกจากทะเลสาบ Mai-Ndombe ซึ่งเป็นถิ่นเดียวที่พบ ส่วนชื่อหลัง (A. ansorgii) เป็นชื่อพ้องของ Nannopetersius ansorgii

ยังไม่มีรูปวิธานจำแนกชนิดในสกุลนี้ที่ทำขึ้นใหม่ แต่จากข้อมูลของ Géry (1977) และภาพใน Mbimbi Mayi Munene และ Stiassny (2012)[1] สามารถแยกชนิดนี้ออกจากชนิดอื่นในสกุลเดียวกันได้จากลักษณะร่วมกันดังนี้: ตัวผู้ที่โตเต็มวัยมีก้านครีบกลางของครีบหางยื่นยาว; ไม่มีแถบสีเข้มเด่นชัดบนแฉกครีบหาง; มีแถบสีเข้มค่อนข้างกว้างพาดตามลำตัวจากหลังตาไปทางด้านท้ายจนถึงปลายก้านครีบกลางของครีบหางที่ยื่นยาว

สกุล Alestopetersius ถูกตั้งขึ้นครั้งแรกโดย Hoedeman (1951) เพื่อรวมปลาบางชนิดที่เคยอยู่ในสกุล Petersius (ปัจจุบันสกุลนี้มีเพียงชนิดเดียวคือ P. conserialis) แต่ต่อมา Géry (1977) ถือว่าเป็นชื่อพ้องของ Hemigrammopetersius Pellegrin 1926

ยังไม่มีการตีพิมพ์คำวินิจฉัยลักษณะของกลุ่มนี้ในแบบสมัยใหม่ นักวิจัยรุ่นหลังมักยึดตามแนวคิดการแบ่งสกุลของวงศ์ Alestidae ที่ Poll (1967) วางไว้ เพื่อรักษาเสถียรภาพทางอนุกรมวิธานในขณะที่ยังไม่มีการศึกษาอย่างครอบคลุม

ปลาในสกุล Alestopetersius ส่วนใหญ่มีถิ่นกำเนิดในระบบแม่น้ำคองโก ยกเว้น A. smykalai ซึ่งพบเฉพาะในลุ่มน้ำ Imo และ Niger ในประเทศไนจีเรีย

วงศ์ Alestidae เป็นวงศ์ที่มีจำนวนชนิดมากที่สุดในบรรดาปลาอันดับ Characiformes ของแอฟริกา โดยมีชนิดที่ได้รับการยอมรับมากกว่า 100 ชนิด

ส่วนใหญ่พบในแหล่งน้ำทางใต้ของทะเลทรายซาฮารา โดยมีความหลากหลายมากที่สุดในระบบแม่น้ำคองโก แถบ Lower Guinea และแม่น้ำชายฝั่งของแอฟริกาตะวันตก

เดิมปลาในวงศ์ Alestidae ถูกจัดอยู่ในวงศ์ Characidae ก่อนที่ Géry (1977) จะแยกออกมาเป็นกลุ่มของตัวเอง มีขนาดตั้งแต่ปลาเสือโกไลแอท (Hydrocynus goliath) ซึ่งเป็นปลากินปลาขนาดยักษ์ ไปจนถึงนักล่าขนาดจิ๋วอย่าง Lepidarchus adonis

เดิมวงศ์ Alestidae ถูกแบ่งออกเป็นวงศ์ย่อย Hydrocyninae (มีสกุล Hydrocynus) และ Alestinae (มีปลาในวงศ์นี้ที่เหลือทั้งหมด) แต่การศึกษาในเวลาต่อมาปฏิเสธอย่างชัดเจนว่ากลุ่มเหล่านี้ไม่ใช่กลุ่มที่มีบรรพบุรุษร่วมเดียวกัน (monophyly)

ในช่วงหลัง มีการนิยมใช้ระบบที่แบ่งวงศ์นี้ออกเป็นเผ่าที่สันนิษฐานไว้ 3 เผ่า ตามลักษณะของฟัน เพื่อความสะดวกในทางปฏิบัติ โดยแต่ละกลุ่มมีลักษณะวินิจฉัยดังนี้ (Schaefer, 2007)[8]:

• สกุล Hydrocynus มีลักษณะเด่นคือฟันแข็งแรงคล้ายเขี้ยว ส่วนใหญ่เป็นรูปกรวย
• สกุล Alestes, Brycinus และ Bryconaethiops (Alestiini sensu stricto) มีลักษณะเด่นคือฟันขนาดย่อมกว่าและมีหลายยอด โดยฟันแถวในของกระดูก premaxilla เป็นแบบฟันกราม
• สกุลที่เหลือทั้งหมดในวงศ์ Alestidae (Petersiini) มีลักษณะเด่นคือขนาดตัวเต็มวัยเล็กกว่า และฟันแบบหลายยอดลดรูปลง โดยฟันแถวในของกระดูก premaxilla โดยทั่วไปไม่เป็นแบบฟันกราม

ตามระบบนี้ Alestopetersius จะอยู่ในกลุ่มสุดท้าย และจากการวิเคราะห์ทางสายวิวัฒนาการของ Zanata และ Vari (2005)[2] พบว่ามีความใกล้ชิดที่สุดกับสกุล Duboisialestes, Nannopetersius และ Phenacogrammus ผู้วิจัยทั้งสองยังถือว่าสกุล Chalceus จากเขตร้อนของทวีปอเมริกาเป็นสมาชิกของวงศ์ Alestidae และฟื้นสถานะสกุล Bryconalestes (Hoedeman, 1951) สำหรับชนิดที่เคยจัดอยู่ใน 'longipinnis-group' ในสกุล Brycinus

ในการศึกษาระดับโมเลกุลที่ใหม่กว่าโดย Arroyave และ Stiassny (2011)[3] พบว่า Alestopetersius เป็นกลุ่ม paraphyletic เนื่องจากตำแหน่งที่สัมพันธ์กับสมาชิกของสกุล Duboisialestes และ Tricuspidalestes ขณะที่ Nannopetersius และ Phenacogrammus กลับเป็นญาติที่ห่างออกไป

ผู้วิจัยกลุ่มหลังนี้ยังได้นำ Chalceus และ Arnoldichthys ออกจากวงศ์ Alestidae เพื่อให้กลุ่มนี้ยังคงเป็น monophyletic

Mbimbi Mayi Muneni และ Stiassny (2012) ได้ยุบ Duboisialestes ให้เป็นชื่อพ้องของ Alestopetersius ซึ่งก่อนหน้านี้ทั้งสองสกุลถูกแยกจากกันด้วยลักษณะของฟัน1