ฟอลส์สแปนเนอร์บาร์บ

ต้องใช้ตู้ปลาที่มีขนาดฐานอย่างน้อย 120 × 45 ซม. หรือเทียบเท่า (ประมาณ 243 ลิตร)1

• อุณหภูมิ: 20–28 °C
• ค่า pH: 5.0–7.5
• ความกระด้าง (GH): 1–12 dGH1

เลี้ยงไม่ยากในตู้ปลาที่ดูแลอย่างดี แต่ควรจัดตู้ให้คล้ายลำธารหรือแม่น้ำที่มีกระแสน้ำไหล โดยใช้พื้นตู้เป็นหินผิวเรียบหลายขนาด ทราย กรวดละเอียด และอาจมีก้อนหินขนาดเล็กบ้าง

สามารถตกแต่งเพิ่มด้วยรากไม้หรือกิ่งขอนไม้ และแม้ไม้น้ำส่วนใหญ่จะเติบโตได้ไม่ดีในสภาพแวดล้อมแบบนี้ แต่ไม้น้ำทนทานอย่าง Microsorum, Bolbitis หรือ Anubias spp. สามารถปลูกโดยผูกติดกับของตกแต่งได้

เนื่องจากในธรรมชาติปลาชนิดนี้อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำที่ค่อนข้างบริสุทธิ์ จึงไม่ทนต่อการสะสมของสารอินทรีย์ที่เป็นมลพิษ และต้องการน้ำที่สะอาดแทบไม่มีที่ติจึงจะเจริญเติบโตได้ดี

แม้ไม่จำเป็นต้องมีกระแสน้ำแรงแบบน้ำเชี่ยว แต่ปลาจะอยู่ได้ดีที่สุดเมื่อมีออกซิเจนละลายในน้ำสูงและมีการเคลื่อนไหวของน้ำปานกลาง นอกจากนี้ควรถือว่าการเปลี่ยนน้ำทุกสัปดาห์ครั้งละ 30-50% ของปริมาตรตู้เป็นกิจวัตรปกติ1

ปลาในธรรมชาติน่าจะหากินโดยกินไดอะตอม สาหร่าย เศษซากอินทรีย์ แมลงขนาดเล็ก หนอน สัตว์กลุ่มกุ้งปู และแพลงก์ตอนสัตว์อื่น ๆ

ในตู้ปลาให้อาหารได้ง่าย แต่เพื่อให้ปลามีสภาพและสีสันดีที่สุด ควรให้อาหารมีชีวิตและอาหารแช่แข็งขนาดเล็กอย่างสม่ำเสมอ เช่น หนอนแดง ไรแดง และไรทะเล ควบคู่กับอาหารแผ่นและอาหารเม็ดเล็กคุณภาพดี ซึ่งอย่างน้อยบางส่วนควรมีส่วนผสมของพืชหรือสาหร่ายเพิ่มเติม1

ปลาชนิดนี้เหมาะอย่างยิ่งสำหรับตู้รวมปลาสงบที่อาศัยในแม่น้ำ ซึ่งรวมถึงปลาตะเพียนชนิดอื่นที่สงบและมีขนาดใกล้เคียงกัน รวมถึงปลาหมูในวงศ์ Botiidae ปลาค้อในวงศ์ Nemacheilidae หรือปลาติดหินในวงศ์ Balitoridae ที่แข็งแรง

หากไม่ยึดติดเรื่องถิ่นกำเนิด ก็สามารถเลี้ยงรวมกับปลาสงบส่วนใหญ่ที่มีขนาดใหญ่เกินกว่าจะถูกกินเป็นอาหาร และมีนิสัยกล้าพอที่จะไม่ถูกข่มด้วยขนาดและความว่องไวของปลาชนิดนี้

เช่นเคย การศึกษาข้อมูลอย่างละเอียดเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการหลีกเลี่ยงปัญหาเมื่อเลือกปลาที่จะเลี้ยงรวมกัน

โดยธรรมชาติเป็นปลาที่ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง จึงควรซื้อมาเลี้ยง 8-10 ตัว

การเลี้ยงในจำนวนที่มากพอไม่เพียงทำให้ปลาตื่นตกใจน้อยลง แต่ยังทำให้ตู้ดูสวยงามและเป็นธรรมชาติมากขึ้น

นอกจากนี้ พฤติกรรมก้าวร้าวใด ๆ มักจะถูกจำกัดอยู่ในกลุ่ม เพราะปลาจะมุ่งรักษาลำดับชั้นของตัวเองภายในฝูง1

ปลาเพศผู้ที่โตเต็มวัยจะมีลวดลายสีเข้มกว่าเพศเมีย และจะมีตุ่มสิว (tubercle) ที่หัวเห็นได้ชัดเมื่ออยู่ในช่วงพร้อมผสมพันธุ์

ปลาเพศเมียที่โตเต็มวัยมักโตกว่าเล็กน้อย ลำตัวหนากว่า และสีสันน้อยกว่า1

มีการบรรยายลักษณะครั้งแรกจากตัวอย่างที่ '18 ไมล์ทางตะวันออกของเมืองกูชิง รัฐซาราวัก เกาะบอร์เนียว มาเลเซียตะวันออก' และดูเหมือนจะเป็นปลาเฉพาะถิ่นของเกาะบอร์เนียวฝั่งตะวันตก โดยมีถิ่นกระจายพันธุ์ไปถึงจังหวัดกาลีมันตันตะวันตก (Kalimantan Barat) ของอินโดนีเซีย ซึ่งพบในระบบแม่น้ำกาปัวส์ รวมถึงระบบทะเลสาบดาเนาเซินตารุม (Danau Sentarum)1

พบส่วนใหญ่ในลำธารป่าตื้น ๆ ที่น้ำใส บางครั้งพบในแอ่งน้ำที่เกิดขึ้นบริเวณฐานน้ำตก

พื้นท้องน้ำอาจประกอบด้วยหินและก้อนหินใหญ่ผิวเรียบที่ถูกน้ำกัดเซาะหลายขนาด ทราย หรือกรวด มักมีกิ่งไม้หรือขอนไม้จมน้ำ เศษใบไม้ร่วง และไม้น้ำในสกุลอย่าง Cryptocoryne หรือ Barclaya

ความแรงของกระแสน้ำมักแตกต่างกันไปตามพื้นที่และช่วงเวลาของปี

นอกจากนี้ยังมีบันทึกว่าพบในป่าพรุโบราณและลำธารน้ำดำที่เชื่อมต่อกัน ซึ่งน้ำมีสีชาจากสารแทนนิน มีแร่ธาตุละลายอยู่น้อยมาก และค่า pH ต่ำได้ถึง 3.0 หรือ 4.0

ชนิดที่มักพบอาศัยร่วมกันได้แก่ Rasbora sarawakensis, Barbodes banksi, B. sealei, Hemirhamphodon pogonognathus, Betta taeniata และ Nemacheilus saravacensis1

ปลาชนิดนี้มีการส่งออกเพื่อวงการปลาสวยงามน้อยมาก แต่ก็มีเข้ามาบ้างเป็นครั้งคราว

อย่างไรก็ตาม ชื่อ B. kuchingensis มักถูกใช้อย่างผิด ๆ โดย B. everetti วัยก่อนโตเต็มวัย และ Striuntius lateristriga บางประชากรซึ่งมีความแตกต่างกันตามพื้นที่ มักถูกนำมาขายภายใต้ชื่อนี้เป็นประจำ

ชนิดหลังนี้ได้รับการบรรยายลักษณะจากเกาะชวา และอาจเป็นกลุ่มชนิดซับซ้อน (complex) ที่ประกอบด้วยหลายชนิดที่ยังไม่ได้รับการตั้งชื่อ

แม้จะมีความใกล้ชิดและดูภายนอกคล้ายกับ S. lateristriga มาก แต่ B. kuchingensis sensu stricto สามารถแยกได้จากการมีจุดสีเข้มเด่นชัดเรียงเป็นแถวตามแนวเส้นข้างลำตัว และมีขีดสั้น ๆ แนวนอนลากออกจากส่วนบนของแผ่นปิดเหงือก ส่วนใน S. lateristriga ลายด้านข้างลำตัวมักเป็นแถบทึบต่อเนื่อง และไม่มีขีดลากออกจากแผ่นปิดเหงือก

ปลาชนิดนี้เคยถูกจัดอยู่ในสกุล Puntius ซึ่งเป็นเวลาหลายปีที่ถูกมองว่าเป็นกลุ่มรวมแบบ polyphyletic ที่บรรจุปลาตะเพียนขนาดเล็กถึงกลางกว่า 100 ชนิด จนกระทั่ง Pethiyagoda et al. (2012) ได้ตีพิมพ์การทบทวนบางส่วนซึ่งครอบคลุมสมาชิกในเอเชียใต้

ปลาในสกุล Puntius ส่วนใหญ่ในเขตใต้เทือกเขาหิมาลัยได้รับการจัดจำแนกใหม่ และมีการตั้งสกุลใหม่ ได้แก่ Dawkinsia, Dravidia (ต่อมาแก้ไขเป็น Haludaria) และ Pethia เพื่อรองรับบางชนิด ส่วนที่เหลือยังคงอยู่ใน Puntius หรือถูกย้ายไปยังกลุ่ม Systomus ที่มีอยู่เดิม แต่คำจำกัดความของสกุลหลังนี้ถูกปรับเปลี่ยน ทำให้ปลาบางชนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่เคยจัดอยู่ในสกุลนี้ไม่ถือเป็นสมาชิกอีกต่อไป

Kottelat (2013) ได้ตีพิมพ์การปรับปรุงการตั้งชื่ออย่างครอบคลุมสำหรับปลาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งปลาชนิดนี้เป็นหนึ่งในหลายชนิดที่เคยอยู่ใน Puntius และถูกย้ายไปอยู่ในสกุล Barbodes สมาชิกของสกุลนี้แยกจากสกุลใกล้เคียงได้ด้วยลักษณะด้านพัฒนาการตามวัยและลวดลายสีดังนี้ ปลาวัยอ่อนขนาดเล็กมีจุด 3-5 จุดตามแถวเกล็ดกลางลำตัว รวมถึงจุดหนึ่งที่กึ่งกลางโคนครีบหาง และอีกจุดหนึ่งที่จุดเริ่มต้นของครีบหลัง เมื่อขนาดใหญ่ขึ้น จุดบนแถวกลางลำตัวอาจมีจำนวนมากขึ้นและอาจเชื่อมกันเป็นแถบหรือแถบกว้าง และจุดที่จุดเริ่มต้นของครีบหลังอาจกลายเป็นปื้นขนาดใหญ่หรือแถบกว้าง

นอกจากนี้ ลักษณะต่อไปนี้มีประโยชน์ในการจำแนก Barbodes spp. ได้แก่ ก้านครีบหลังเดี่ยวก้านสุดท้ายมีหยักแบบฟันเลื่อยทางด้านหลัง มีหนวดที่จะงอยปาก (ยกเว้นใน B. aurotaeniatus) มีหนวดที่ขากรรไกรบน ริมฝีปากเรียบและบาง ร่องหลังริมฝีปากขาดตอนตรงกลาง เส้นข้างลำตัวสมบูรณ์หรือไม่สมบูรณ์ โดยมีเกล็ด 22–32 เกล็ดบนแถวเส้นข้างลำตัวบนลำตัว มีแถวเกล็ด ½4/1/4½ แถวระหว่างจุดเริ่มต้นของครีบหลังกับแนวกลางท้องด้านหน้าโคนครีบท้อง มีแถวเกล็ดรอบคอดหาง 12 แถว และมีซี่กรองเหงือก 12–15 ซี่บนโครงเหงือกอันแรก1